«Նախախորհրդարան»-ը ջարդելու է կեղծիքների մեքենան

«Մենք հանրահավաքների շարք սկսեցինք հասարակության համար բավականին բարդ շրջանում, երբ անվստահությունը քաղաքական ուժերի նկատմամբ, թերահավատությունը երկրի ապագայի և սեփական ուժերի նկատմամբ հասել է գագաթնակետին. տվյալ դեպքում երևի պետք է խոսել ոչ թե գագաթների, այլ անդունդների մասին: Հենց դա է պատճառը, որ մենք հասկացանք՝ այս պահին լռելը սխալ է,գիտակցելով, որ մարդկային ծով չենք հավաքելու:

Ուշադիր նայում էինք մարդկանց, ովքեր հավաքվել էին, այնտեղ չկային մարդիկ, ովքեր գալիս էին արևածաղիկ ուտելու, ականջ դնելու, կային մարդիկ, ովքեր, մի մասը՝ թերահավատությամբ, մի մասը՝ հույսով, լսում էին՝ մնացել է արդյոք զորահավաքի ներուժ: Մենք սկզբնական շրջանում խոսում ենք մարդկանց որակի, ոչ թե քանակի մասին: Ի տարբերություն ֆիզիկայի՝ հասարակական կյանքում ոչ թե քանակն է տալիս որակ, այլ հակառակը՝ որակն է տալիս քանակ, և մենք դրանով ենք առաջնորդվում»: Այս մասին Lurer.com-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց «Նախախորհրդարան» քաղաքացիական խմբի անդամ, ռեժիսոր Տիգրան Խզմալյանը:

«Մեզ համար շատ կարևոր է քաղաքական մշակույթ մտցնելը. այն, ինչ հիմա ասելու եմ, այնքան էլ հեշտ չի ընկալվում և իրականացվում, բայց մեզ համար առաջնահերթությունը դա է:

Քաղաքական գործունեության մեջ ընդունված է ժողովրդից խնդրել, համոզել կամ այլ միջոցներով վստահության քվե ստանալ, և հետո մարդկանց ուղարկել տուն՝ ասելով՝ մենք գիտենք ոնց ենք անելու, մեզ հետևեք՝ այդ կերպ հնարավորինս թուլացնելով վերահսկողությունը: Դա այն է, ինչ մենք արել ենք մեր երկրում 2 տասնյամակ շարունակ: Մենք փորձեցինք շուռ տալ այս բուրգը: Նախախորհրադարանի առաքելությունը ոչ միայն ասելն է, որ մենք ժողովրդին պետք է տանք իշխանությունը, մենք այդ մեխանիզմը պետք է մշակենք և կիրառենք:

Մեր պատկերացմամբ՝ երկրում կարևորագույն որոշումները պետք է ընդունվեն հանրաքվեով, դա պահանջում է հասարակության ակտիվ մասնակցություն։ Իմիջիայլոց, մեր հասարակությունը շատ քաղաքականացված է և լուսավորված, այդ առումով՝ այն բոլորովին անհույս վիճակում չէ, հակառակը՝ շատ ավելի առաջադեմ է, քան աշխարհի շատ ու շատ երկրներ և հասարակություններ: Ամեն անգամ հասարակությունը հասնում է այն պահին, որ կարող է իր ձեռքը վերցնել իշխանությունը, նրան առաջնորդողները տեղի են տալիս, փախչում են, ծախվում և այլն, և այլն:

Մենք պետք է վերահսկողության մեխանիզմը անթերի և շարունակական դարձնենք: Այդ իսկ պատճառով օգտագործում ենք խորհրդարանական մեխանիզմը, մենք ջարդելու ենք այս մեխանիզմը, ժողովուրդը իրավունք ունի ընտրություն կատարելու՝ իր որոշած ձևով, սահմանադրության շրջանակներում, իսկ հաշվարկները թափանցիկ և վերահսկելի կատարվեն:

Դրանից հետո ժողովուրդը շարունակելու է հսկողություն սահմանել և՛ գործադիր, և՛ օրենսդիր, և ՛դատական իշխանություններում: Այս ամենը նախատեսում է շարունակական և պարբերական ընտրությունների, հանրաքվեի մեխանիզմ: Այսինքն՝ դա է, որ բերում ենք որպես նոր մշակույթ: Մենք ոչ թե ասում ենք՝ մենք ունենք նոր ծրագիր, ընտրեք մեզ և գնացեք ձեր գործերին, այլ այդ ծրագիրը մենք առաջարկելու ենք, և այդ ծրագիրը բաց է, դրա մեջ փոփոխությունները մտցվելու են անընդհատ հանրաքվեի միջոցով. խոսքը թե՛ արտաքին, թե՛ ներքին քաղաքականության մասին է:

Դա աննախադեպ բան չէ: Աշխարհում այդ ձևով է գործում Շվեցարական կոնֆեդերացիան. վերջերս Իսլանդիան կարողացավ դուրս գալ սարփափելի ֆինանսական ճգնաժամից: Հայաստանում դա նույնպես եղել է 80-ականների վերջում և 90-ականների սկզբում:

Ներկայացուցչական ժողովրդավարությունից անցնելու ենք մասնակցական ժողովրդավարության»:

Lurer.com-ի թղթակցի այն հարցին, թե հնարավոր է՝ առաջիկայում քաղաքական ուժերի հետ նոր համագործակցության փուլ սկսվի, Տիգրան Խզմալյանն ասաց.

«Մենք բաց ենք, մենք բաց ենք բառի բուն իմաստով, մեր գրասենյակի դռները բաց են բոլորի առջև, երբեմն մարդիկ գալիս են, խոսք են խնդրում և հայտնում են իրենց տեսակետը: Մեր շարքերում կան մարդիկ տարբեր կուսակցություններից, սակայն մենք վերկուսակցական կառույց ենք և խստորեն հետևում ենք այդ կանոնին: Մեր խորին համոզմամբ՝ քաղաքական զարգացման այս փուլում մինչև համակարգի փոփոխությունը կուսակցությունները միայն բացասական դեր են կատարում, միայն իշխանափոխությունից հետո կձևավորվեն նոր քաղաքական դաշտ, կուսակցությունները պետք է վերագրանցվեն, և այդ ժամանակ կտեսնենք՝ քանի մարդ կմնա, օրինակ՝ ՀՀԿ-ում կամ ԲՀԿ-ում»:
Տիգրան Խզմալյանի խոսքով՝ ոչ միայն Հայաստանում, նաև աշխարհում կերազեն ունենալ այնպիսի առաջնորդներ, ինչպիսիք են Ալիկ Ենիգոմշյանը, Ժիրայր Սեֆիլյանը և իրենց շուրջ հավաքված մտավորականները, ովքեր շատ բան արդեն արել են իրենց երկրի համար և դեռ շատ բան պատրաստ են անելու: