Բարոյազրկման ծրագիրը

ՀՀ հին ու նոր վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ԱԺ-ում վերջապես ներկայացրեց կառավարության նոր ծրագիրը առաջիկա հինգ տարիների համար: Խոսեց ամեն ինչից՝ աղքատությունից սկսած մինչև կենսաթոշակների բարձրացում, սակայն, ըստ էության, բազմաթիրախային խոցելիության լայն սպեկտորով ելույթը՝ համեմված գերհուզական ելևէջներով, միայն կրկնությունն էր նախորդ տարիների ելույթների, որոնք ինչպես ընթերցվել և ներկայացվել էին, այդպես էլ մնացել են միայն թղթերի վրա:

Իսկ ահա վերջում վարչապետը ևս մեկ անգամ փաստեց՝ այո, սա հեղափոխություն է, հեղափոխություն, որը մենք իրականացնում ենք ոչ թե հրապարակներում…մնացածն այլևս էական չէ, կարևորն այն է, որ հանրային գիտակցությունը, այսուհետև գրավելով այն մակարդակը, որն ի սկզբանե նախատեսված էր, այլևս ռեժիմին և դրանց կրողներին ստիպել է վերջիվերջո հանգել երևույթի իսկությանն ու ռեալությանը: Այսինքն՝ այն, որ այսօր հեղափոխություն բառն ու դրանով կազմվող ցանկացած արտահայտություն օր օրի հայտնվում է բոլորի շուրթերին՝ սկսած ՀՀ քաղաքացուց, մինչև վարչապետ, թույլ է տալիս գաղափարի հնարավոր ու հավանական իրականացումը դիտարկել որպես նվազագույն փոփոխությանն ուղղված քայլ:

Այսպիսով՝ եթե այս անգամ Տիգրան Սարգսյանը ԱԺ հարթակից ներկայացնում էր գրագետ շարադրված՝ զուսպ և միևնույն ժամանակ հեռատեսային կառավարության ծրագիրը առաջիկա տարիների համար, ապա նախկինում, ըստ տրամաբանության, սխալներն ու թերությունները պետք է որ գերակշռված լինեին 2008-ին ներկայացված կառավարության ծրագրում, սակայն որքան էլ անտրամաբանական թվա, միևնույն է, ուղիղ 5 տարի առաջ Տիգրան Սարգսյանը նույն կերպ՝ դեմքի նույն հուզիչ և վեհ արտահայտությամբ հարթակից ընթերցեց ծրագիր, որը, ըստ իշխանության կանխատեսումների, պետք է դուրս բերեր Հայաստանի Հանրապետությանը տնտեսական և ոչ միայն, կործանումից, և ի դեպ, դեռ այն ժամանակ էլ ծրագիրը նույնպես գրագետ էր շարադրված, բայց այն տնտեսական աճը, որը խոստանում էր Տիգրան Սարգսյանը, ի չիք եղավ, դրա փոխարեն ատմազկա՝ ամբողջ աշխարհում էլ տնտեսական ճգնաժամ է:

Իհարկե, այն տոկոսները, որոնց մասին դեռ այն ժամանակ խոսում էր Տիգրան Սարգսյանը, 5 տարվա կտրվածքով 50-60 տոկոս տնտեսական աճ, այսօր միայն մարդկանց ծիծաղն են շարժում, հետևաբար, սպասել, որ այս անգամ էլ Տիգրան Սարգսյանը և կառավարությունը կգնան նորից նույն պոպուլիստական քայլին, այսինքն՝ նորից հասարակաության սպասելիքները կբավարարվեն միայն բերանացի արած տեքստերով ու շարադրություններով, որոնք իրականությունից կտրված, միֆական ժանրի ստեղծագործություններ են հիշեցնում, անհնարին է:

Հետևաբար, այս անգամ արդեն հաշվի առնելով այն դառը փորձը, որը կուտակել է կառավարության յուրաքաչյուր անդամ, այդ թվում՝ նաև վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, ընտրությունը կանգ է առել այն մինիմալիստական ոճով գրված, էսսեից ոչնչով չտարչբերվող ծրագրի վրա, որը միայն կարող է յոլա տանել Հայաստանի Հանրապետությունը առաջիկա տարիներին՝ տնտեսական աճի և նմանօրինակ ճոխությունների հնարավորություն չտալով հանդերձ, դատապարտվում է դառնալ ՀՀ կառավարության առաջիկա 5 տարիների ծրագիրը: Իսկ այս՝ առաջիկայում փաստվող հանգամանքն իրականություն են դարձնելու այն բոլոր պատգամավորները, ովքեր տոգորված են ինքնավերարտադրման ցավով:

Արդյունքում՝ հերթական անգամ այս ծրագիրը կպարտադրվի բոլորին՝ քաղաքացուն, հասարակությանը, մեծացող սերունդին, և սա ընդամենը սեփական շահադիտական նկատառումների արդյունքից ելնելով, և այն խոսքերը, որոնք տարիներ առաջ հնչել են Հանրապետության հրապարակում Մովսես Գեորգիսյանի շուրթերից, որոնք ոգևորում և ոգեկոչում էին հայությանը, այսուհետև կարող են վառ պահել այն Հայաստանը, որը վաղն է գալու։ Միայն սրտում և մտքում հեռանկարից բացառել այն Հայաստանը, որը վաղն է գալու:

Իսկ տարիներ առաջ Հանրապետության հրապարակում լսվում էր միայն «Կեցցե՛ այն Հայաստանը, որ վաղն է գալու». այն ժամանակ այդ Հայաստանը դատարկ չէին պատկերացնում, այն ժամանակ Հայաստանը լքված ու գրավված չէին պատկերացնում, այն ժամանակ բոլորը հավատում էին վաղվա Հայաստանին՝ հզոր ու կայուն Հայաստանին՝ հայի համար...

Իսկ այսօր մարդիկ Հայաստանից հեռանում են գլխիկոր ու հիասթափված՝ թողնելով իրենց հայրենիքն ու տունը, թողնելով այն հույզերն ու հույսերը, որոնք կապվում էին միայն Հայաստանի ու հայրենիքի հետ: Մնում են միայն թալանողներն ու նորից թալանողները, մնում են պարարտանալու, մնում են սնվելու, մնում են բարոյազրկվելու…

Գևորգ Ավետիսյան