Բարևներ էպոսագետ Վարդան Սեդրակյանից. նա պլանավորե՞լ էր իր քայլերը

Վերջերս բանտի մի աշխատակից մոտեցավ ինձ, կիսակատակ-կիսալուրջ բարեւներ փոխանցեց էպոսագետ Վարդան Սեդրակյանից: Հետո, լրիվ լուրջ՝ ասաց. «Գիտե՞ս, ինքն իր բոլոր քայլերը պլանավորել էր: Բայց բանտում հայտնվելու իրական պատճառը Դավիթի որդի Մհերին Ագռավաքարից դուրս բերելն է»: Քիչ էր մնում մտքերի մեջ ընկնեի: Զրուցակցիս ասացի, որ հոդված եմ գրելու մեր զրույցի մասին, չառարկեց, միայն խնդրեց անունը չհրապարակեմ: Խոստացա…

Նախագահական ընտրություններն արդեն հետեւում են, սակայն էպոսագետի հետ կապված արդեն ոչ այդքան հետաքրքիր պատմությունը, դատական նիստերի տեսքով, շարունակվում է: Ո՞ւմ էր պետք «Սասունցի Դավիթ» հայկական էպոսը քաղաքական դաշտ բերել, հենց էպոսագետի միջոցով կանխորոշել վախճանը եւ այժմ բեմադրության ձեւով ցուցադրել ժողովրդին: Հոգեբանական գաղտնի տեխնոլոգիաներից անտեղյակները միգուցե այստեղ չտեսնեն քողարկված՝ կոտրող, ջարդող ազդեցություն ազգային արժեքների նկատմամբ: Երեւի չգտնվի մի հայ, ով պանիր կերած չլինի, չիմանա, թե ինչ է լավաշը կամ Սեւանա լճի մասին գոնե լսած չլինի: Նույնպես շատերը գիտեն հայկական էպոսի մասին: Բայց չեմ զարմանա, որ ազգային մշակույթը վերացնելու ծրագրի շրջանակներում մի օր Սասունցի Դավթի արձանն էլ քանդեն: Իսկ մինչ այդ մարդկանց հիշողության մե՛ջ է պետք վարկաբեկել, նվաստացնել, փորձել ջնջել ազգայինը: Միգուցե հենց այս նկատառումներից ելնելով էլ առաջ քաշվեց էպոսագետ նախագահի թեկնածուն, ում միջոցով հիմա կամա թե ակամա ազգայինը վերածվում է խեղկատակի: Փաստորեն, ժողովրդին այդ միջոցով ինչ-ինչ ուժերի կողմից ցուցադրվում է ազգայինի անզորությունը, «Հրապարակ»-ին ուղղված նամակում գրում է ցմահ բանտարկյալ, հայ-ռուսական Սլավոնական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող Մհեր Ենոքյանը:

Առավել մանրամասն՝ «Հրապարակ»-ի մայիսի 31-ի համարում: