Միայն իշխանության ձգտում եվ ոչ մի ազնվություն

Երբ Սամանթա Փաուերը հրատարակեց «Դժոխքից առաջացած խնդիրը: Ամերիկան եւ ցեղասպանության դարաշրջանը» (A Problem from Hell: America and the Age of Genocide) խորագրով մրցանակակիր գիրքը, հայերս, աշխարհի տարբեր մասերում ծվարած մարդու իրավունքների պաշտպանների հետ համազոր, հավատացինք, որ երկնքից է նա իջելՙ պաշտպանելու ցեղասպանություններին եւ մարդու իրավունքների ոտնձգություններին զոհ գնացած մարդկանց իրավունքները: Նա այնքան փաստացի ու իրավական հիմնավորումներով էր տվյալներ բերել եւ այնքան կրքոտ էր այդ ամենի մասին գրել, որ կասկածի նշույլ անգամ չէր թողնում, որ ինքը իրոք մարդու իրավունքների եւ արդարության առաքյալն է, մունետիկը:

Նախագահ Օբամայի առաջին ընտրապայքարի օրերին նա գրավոր հայտարարություններով եւ տեսահոլովակներով մոտեցավ հայկական համայնքներինՙ համոզելու համար նրանց, որ ընտրվելու դեպքում Օբաման անպայման ճանաչելու է հայերի ցեղասպանությունը: Շնորհիվ հայերից եւ մարդու իրավունքների պաշտպան տարբեր կազմակերպություններից քվեներ կորզելու նրա ջանքերի, Օբաման ընտրվեց նախագահ, եւ Փաուերն էլ պաշտոն ստացավ Սպիտակ տանը: Նշանակվեց նախագահի հատուկ խորհրդական մարդու իրավունքների պաշտպանության գծով: Ավելի բարձր պաշտոնի էլ կարող էր հավակնել, եթե Հիլարի Քլինթոնի հետ նախօրյակին վիճած եւ նրան «հրեշ» (monster) անվանած չլիներ «The Scotsman» պարբերականին տված հարցազրույցում:

Այսօր, երբ նրան առաջադրել են ստանձնելու ՄԱԿ-ում Մ. Նահանգների ներկայացուցչի պաշտոնը (փոխարինելով Սյուզան Ռայսին), Փաուերը բոլորովին տարբեր քաղաքական գործիչ է դարձել: Նա հավատարիմ չմնաց հայերի ցեղասպանության հարցում իր տված խոստումին, ոչ էլ այդ մասին հիշեցրեց իր «բոսին»ՙ Օբամային: Փոխարենը նա ապավինեց մի յուրահատուկ հնարքի, հուշելով նախագահին, որ նա էլ օգտագործի երջանկահիշատակ Հովհաննես Պողոս Բ-ի արտասանած «Մեծ եղեռն» եզրը:

Իր հերթին նախագահ Օբաման շարունակեց կրկնել, որ չի փոխել իր դիրքորոշումը այդ (ցեղասպանության- Հ.Ծ.) հարցի վերաբերյալ, առանց, սակայն, հստակորեն սահմանելու, թե ինչ է «այդ հարցը»:

Մանրամասները՝ «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: