Արտագաղթ՝ ավելի շատ հայրենասիրության պակաս

Արտագաղթի մասին խոսելը դարձել է մոդայիկ' մի մասը ի պաշտոնե, մյուսները' քաղաքական շահերից դրդված, երրորդները' այն դիտարկելով որպես անսպառ թեմա հրապարակում երեւալու համար, չորրորդները' մի տեսակ հաճույքով ստանալով' իմանալով կամ չիմանալով, թե այդ հաճույքը ինչ ուրախությամբ են կիսում հարեւան Ադրբեջանում: Մի խոսքով, ով չի ալարում, խոսում է այդ ցավալի, մեր երկիրը մաշող երեւույթի մասին, եւ ավելի ցավալին այն է, որ գերակշիռ մասը չի գիտակցում այդ երեւույթի վտանգը մեր երկրի համար, չի ցանկանում անգամ խորամուխ լինել դրա իրական պատճառների մեջ: Արտագաղթի մասին խոսելը դարձել է բացառապես կառավարությանը «վրաերթելու» ձեւ: Իրականում ամեն ինչ այդքան պազունակ չէ, որքան մտածում են նույնքան էլ պարզունակ ուղեղ ունեցողները:

Իհարկե, զավեշտալի է, երբ արտագաղթի մասին խոսում են, ասենքՙ Հրանտ Բագրատյանը կամ Լեւոն Զուրաբյանը' 4-5 տարվա ընթացքում 700 հազարից 1 մլն հայերի արտագաղթի պատճառ դարձած 90-ականների իշխանության ներկայացուցիչները: Վատ հիշողություն ունեցողներին հիշեցնենք Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի այն հայտարարությունը, որ Հայաստանի Հանրապետության ռեսուրսները կարող են միայն 2 մլն մարդու ապահովել: Կարծում ենք, ամեն ինչ առավել քան խոսուն է: Սակայն դա մի կողմ թողնենք: Թողնենք մի կողմ նաեւ այն ճշմարտությունը, որ առաջին պատասխանատուն երկրում տեղի ունեցած ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական իրողությունների, այդ թվումՙ արտագաղթի, կառավարությունն է: Փորձնեք վեր հանել այս երեւույթի ավելի խորքային պատճառները մեզանում:

Մանրամասները՝ «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: