Աստված՝ Աստված, բիզնեսը՝ բիզնես

Ռուսաստանը դարձյալ զենք է վաճառում Ադրբեջանին: Ընդհանուր առմամբ մեկ միլարդ ԱՄՆ դոլար արժողությամբ զենք-զինամթերքը շուտով, ինչպես տեղեկացնում է ռուսական «Վեդոմոստի»-ի' ՌԴ ՊՆ-ին մոտ աղբյուրը, կտեղափոխվի Մոսկվայից Բաքու: Վերջինս էլ, հավանաբար այդ նորագույն զինամթերքը եւս կամբարի Հայաստանի դեմ երբեւէ օգտագործվելիք զենքերի պահեստում, որոնք մի օր, ինչպես թատրոնի բեմում կախված հրացանը, կկրակեն: Կստացվի այնպես, որ հայ-ադրբեջանական կամ ղարաբաղա-ադրբեջանական նոր, հավանական պատերազմում մեր թշնամի պետությունը մեզ վրա կկրակի մեր ռազմավարական գործընկերոջ ու բարեկամի զենք-զինամթերքով:

Իհարկե կարելի է ասել, որ սա Մոսկվայի կողմից Երեւանին, անձամբ Սերժ Սարգսյանին ուղղված հերթական ճնշումն է' գազի գնի բարձրացման շարունակությունը, սակայն Մոսկվան Բաքվին զենք է վաճառել ե՛ւ Քոչարյանի օրոք, ե՛ւ Մեդվեդեւի օրոք, ով, տպավորություն կա' անհամեմատ ավելի ջերմ անձնական հարաբերություններ ուներ Սերժ Սարգսյանի հետ, քան Պուտինը: Հետեւաբար, կոնկրետ զենքի վաճառքով Մոսկվան ամենեւին էլ չի ճնշում Հայաստանին, այն պարզ պատճառով, որ Մոսկվան Հայաստանին ճնշելու ավելի իրական ու ազդեցիկ միջոցներ ունի:

Սա ամենասովորական բիզնես է. ասենք, ինչո՞ւ պետք է ռուսները զենք չվաճառեն ադրբեջանցիներին, այն պարագայում, երբ վերջիններս դրա դիմաց լավ գումար են տալիս: Ինչո՞ւ է մեզ թվում, որ Մոսկվան պարտադիր պետք է «սիրահարված» լինի ու ընդմիշտ «սիրահարված» լինի Հայաստանին: Ամենեւին. Ռուսաստանը լուրջ աշխարհաքաղաքական նպատակներով ու նախաձեռնություններով տերություն է, աշխարհում հզորներից մեկը, սեփական ազգային-պետական շահերով ու ռեալպոլիտիկով: Վերջինս ենթադրում է, որ լավ փողի դիմաց կարելի է անգամ զենք վաճառել, հետեւաբար Հայաստանում այս օրերին հնչող մեղադրանքները' ռազմավարական դաշնակցին այս կապակցությամբ, ամբողջովին զգացմունքային դաշտում են:

Ռազմավարական դաշնակիցները հաճախ զինում են իրենց դաշնակիցների «թշնամիներին», որովհետեւ ժամանակակից աշխարհում անգամ «թշնամիներն են» միմյանց հետ առեւտրա-տնտեսական կապերով կապված լինում:

Մանրամասները՝ «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: