Թուրքիայի Գիզի զբոսայգու եւ Մաշտոցի պուրակի դեպքերի նմանությունը

Տեր Հուսիկ քահանա Լազարյանը 90-ականներին ամենաազդեցիկ քաղաքական եւ պետական գործիչներից էր: 92-ից ղեկավարել է ՀՀՇ վարչությունը, 90-ից մինչեւ 99 թվականը՝ ԳԽ եւ ԱԺ պատգամավոր է եղել: Հետագայում դադարեցրել է հրապարակային գործունեությունը: Այդ տարիների մասին չի խոսում: Ասում է միայն, որ բիզնես նպատակներով հաճախ է մեկնել Թուրքիա: Ստամբուլում է եղել նաեւ հակակառավարական վերջին ցույցերի ժամանակ:

- Գիզի զբոսայգու եւ Մաշտոցի պուրակի դեպքերի նմանությունն այն է, որ երկուսն էլ սկսեցին կանաչապատ տարածքի համար պայքարից: Գիզին եւ Թաքսիմը ցույց տվեցին, որ Թուրքիայում ձեւավորվել էքաղաքացիական հասարակություն, իսկ մեզ մոտ ընդամենը լոկալ փորձեր ենարվում, բայց դեռեւս քաղաքացիական հասարակությունը չի ձեւավորվել: Դրա ապացույցն այն էր, որ Գիզի այգու համար պայքարող հրապարակին միացան 81 նահանգի բնակիչներ եւ 50-60 քաղաքներում միաժամանակ միտինգներ էին տեղի ունենում: Մինչդեռ Մաշտոցի պուրակից այն կողմ, անգամ Արաբկիր համայնքում կամ Աշտարակում որեւէ ակցիատեղի չունեցավ: Մեզ մոտ աղմուկը կարճ տեւեց, եւ թվում էր, թե բնապահպանները հաղթեցին: Բայց դա լոկալ հաղթանակ էր: Մենք համակարգային խնդիրներ չլուծեցինք, այլ լուծեցինք մի հարց՝ պուրակում խանութ չկառուցվեց: Իսկ Գիզի այգու համար պայքարում նվաճումները համակարգային են:

Թուրքիայում տեսանք նաեւ, թե ինչպես ընդդիմադիր կուսակցությունները, արհմիությունները փորձեցին, այսպես ասած, տեր կանգնել Թաքսիմին, բայց քաղաքացիական հասարակությունը մերժեց, որ չծառայի այս կամ այն ամբիցիաներին: Սա է քաղաքացիական հասարակության կայացվածությունը: Պետք է դիալոգների կամ համաձայնության ճանապարհով գնալ:

Մանրամասները՝ «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: