«Ազգ». Թուրք հովվի սպանությունը կարող է միջպետական լարվածության պատճառ դառնալ

Չէ, իսկապես, աշխարհում կա՞ մի երկիր, որի անվտանգությունը սահմանի մի հատվածում պաշտպանի մի այլ երկիր: Ճիշտ է' համատեղ, բայց այդ' այլ երկրի հրամանատարությամբ, ու, պատկերացրեք, եթե տվյալ երկրին ձեռք տա երկու հարեւաններին կռվեցնելը, շատ հանգիստ կարող է եւ իր պաշտպանելու պարտավորությունն իրականացնել, եւ սադրանք հրահրել: Այդ մասին երեւի թե ժամանակին պետք է մտահոգված լիներ Հայաստանը, երբ ռուսական կողմի հետ պայմանագիր էր կնքում, ու լուսանցք թողներ, որ որոշումների կայացումն առանց Հայաստանի հրամանատարության բացառվի: Այլապես թուրք հովվի սպանությունը, որ հուլիսի 31-ին հատել էր հայ-թուրքական սահմանը եւ եկել իր կորած ոչխարների հետեւից (35-ամյա Մուստաֆա Ուլքերը Կարսի Աքյաքյա գյուղի հատվածից հատել է հայ-թուրքական սահմանը), հարկավոր պահին հարկավոր տեղում կարող է միջպետական լարվածության պատճառ դառնալ, թեեւ դրա մեղավորը ոչ թե հայկական կողմը, այլ Ռուսաստանի սահմանապահներն են:

Մանավանդ' թուրքերն արդեն մեղադրում են Հայաստանին: Ի՞նչ է ստացվում, մեր երկրում սահմանների պաշտպանության անվան տակ անվերահսկելի վիճակ կարող է տեղի ունենալ սահմանին, մանավանդ' երբեք չպետք է բացառել, որ նման դեպքի կրկնություն միշտ կարող է թելադրել այլ պետության օրվա քաղաքական շահը: Խեղճ փոքրիկ Հայաստան, դու մտածում ես մի բան, իսկ իրականությունը բոլորովին կարող է այլ բան դուրս գալ: Ու արժե մտածել միջպետական պայմանագիրն այնպիսի լրացման ենթարկելու մասին, որ առանց այսպիսի վիճակների պատասխանատվություն կրող Հայաստանի գիտության' ոչ մի գործողություն չիրականացվի (տեղի բնակչությունը վկայում է, որ այսպիսի փաստեր հաճախ կան, երբ թուրք հովիվները սահմանից հետ են տանում իրենց ոչխարը, բայց նրանց վրա մինչեւ հիմա չեն կրակել):

Այս օրերին Հայաստանում եւ հայերի հետ տեղի ունեցած ամեն բանի մեջ հայերը սադրանք ու դիտավորություն են տեսնում, մանավանդ' երկիրը սահուն գնում է կարեւոր որոշումներով ակնկալիքներով աշուն, երբ բազմաթիվ ներքին ու արտաքին խնդիրներ սպասում են իրենց լուծումներին հայոց օրակարգում:

Եթե մի փոքր լարենք մեր հիշողությունը եւ հետ գնանք առնվազն նախագահական ընտրություններ ու հիշենք բոլոր այն խնդիրները, որոնք բարձրացնում էր այն ժամանակ նախագահի թեկնածու եւ այժմ նախագահ Սերժ Սարգսյանը, ապա հայացք գցենք անցնող ժամանակին, կարող ենք արձանագրել, որ առնվազն կես տարի անցնելուց հետո այդ խոստումները հնչեցնելու պահից դրանցից ոչ մեկի իրականացումը դեռեւս ճանապարհ չի ընկել: Անգամ հետընտրական ամիսներին անընդհատ տեղի ունեցող փոքր միջադեպերը (ակամա թե դիտավորյալ) ու հասարակական ուշադրությունը դրանց կողմը պարբերաբար շեղելը չեն մոռացնում բոլոր այն պահանջները, որոնք հանրությունը ներկայացնում էր նախագահի թեկնածուներին: Եվ ուրեմն' մեր պետությունը նույն խնդիրներով ու նույն հանգրվանում է, ինչ նախագահական ընտրություններին էր' բազմաթիվ խնդիրներով ծանրաբեռն: Այդ խնդիրներն այժմ էլ փոխանցվել են դեպի աշուն, եւ ըստ ամենայնի, այս տարի վերջին տասն տարվա ամենածանր աշունն է սպասում Հայաստանին:

Առավել մանրամասն՝ «Ազգ»-ի այսօրվա համարում