Նորը շինելիս հինը մի՛ քանդիր. Վահրամ Փափազյան

… հպարտանալով ազգիս կենսունակության համար, որ չնայած քաղաքական կոտորակման, կարողացել էր պահպանել իր բարոյական ամբողջությունը իր մասնիկներում անգամ, այն էլ աշխարհի այնպիսի մի վայրում և այնպիսի մի ժամանակ, ուր քիչ թե շատ տանելի բարվոք կենցաղը պայմանավորված էչ ամեն ժամ սայթաքումների դիմադրելու առաքինությամբ:

Այս կարգի տվյալներով օժտված մի ժողովրդի համար ի՞նչ նշանակություն կարող էին ունենալ քաղաքական քարտեզի վրա նշված և ամենօրյա փոփոխության ենթական քմահաճ սահմանագծերը:

Բա՛րձր, բա՛րձր պահիր քո սիրտը, իմ արի ու բարի ժողովուրդ, և լսիր իմ պաղատագին խորհուրդը. քո անդրդվելի համոզումով, քո կամքի զորությամբ ջնջիր նախ քո սեփական հոգու քարտեզից քեզ ցանուցրիվ անող բոլոր անպտուղ սահմանները, որ կարողանաս հավիտյան պահել քո ամբողջությունը` հակառակ բոլոր սահմանների: Սիրի՛ր քո լեզուն, նրա մշակողներին, քո հեռավոր զավակներին մի՛ անջատիր մերձավորից. քո վաղեմի զինանշանիդ արծիվը հիշի՛ր, նրա նման միշտ հեռուներին նայիր, որպեսզի տեսնես մոտերը: Սովորիր սիրել ինքդ քեզ, որ կարողանաս սիրել ուրիշներին. սիրի՛ր մարդը քո մեջ, քո զավակների մեջ, որ կարողանաս սիրել մարդուն և սիրվես նրանից:
Սիրի՛ր այն փոքրիկ պարտզը, որ պապերիդ ժառանգությունն է. նորը շինելիս հինը մի՛ քանդիր, քանզի անթիվ են գերեզմանները քո հողի տակ, ոտդ զգույշ դիր, որ չկոխոտես սուրբ նշխարները քնած պապերիդ:

Վահրամ Փափազյան «Հետադարձ հայացք»

Նյութը` Ք. Ա-ի: