Երկրի հարստությունը իրար մեջ արեցինք, մի մասն էլ ջրի գնով ծախեցինք օտարներին

Սկիզբը` «Ժողովրդին դժվար չեղավ փողոց հանել... Ի՜նչ գեղեցիկ, ի՜նչ ազնիվ բաներից էինք խոսում...»:

Տեր, ընդունիր, որ մեր փոքրիկ, մեր փառապանծ երկիրը միանգամից թոթափվեց բոլոր արատներից եւ դարձավ Ավգուստինոս Երանելու «Աստծո քաղաքը»... Մի քանի շաբաթ շարունակ ոչ մի հանցագործություն չգրանցվեց միլիցիայի բաժանմունքներում, զի ժողովուրդն ամենայն բարեխղճությամբ ու խորունկ մի հավատով հետեւում էր քո տասը պատվիրանների անթերի կատարմանը...

Եվ ես բոցաշունչ հռետոր դարձած դիմում էի ժողովրդին` ասելով, որ եթե գողանում ես, խաբում ու շնանում, ապա մեղավորը միայն դու չես... Հիմնական մեղավորը վերեւում է նստած... Եթե նա չմեղսագործի, դու էլ չես մեղսագործի... Եվ ես սեփական փորձով պիտի համոզվեի, որ ձուկն իսկապես գլխից է հոտում...

Ժողովրդի ոգեւորությունը կարճ ժամանակում պաղեց կամ գուցե մենք պաղեցրինք, մարդիկ դարձան իրենց առօրյա հոգսերին... Իշխանությունն էլ փոխվեց` կոմունիստներից հեշտ ու հանգիստ անցավ մեզ... «Մեզ» ասելով նկատի ունեմ ինձ նման արարածներից կազմված հրոսակախումբը, որն իրեն հորջորջել էր «Հույս եւ փրկություն - համաժողովրդական կոմիտե»... Եվ երկիրը, պետությունը, ամբողջ ժողովուրդը հանձնված էր մեզ...

Ես չհասկացա, Տեր, դա քո ծա՞ղրն էր, թե՞ մի չար դիպված, որ տեղի էր ունեցել առանց քո գիտության, այն պահին, երբ ուշադրությունդ ավելի կարեւոր մի բանի վրա էր... Եթե գայլին թողնեին ոչխարի փարախը մտնի, երեւի այդպիսի ավերածություններ չաներ, ինչը մենք արեցինք մեր հարազատ երկրում` մի քանի տարվա ընթացքում... Մեր տարածքներով անցած բոլոր չինգիզխաններն ու լենկթեմուրներն անմեղ երեխաներ դարձան մեր համեմատ... Ոչ մի լավ բան չարեցինք մեր ժողովրդի համար, միայն ավերեցինք, պղծեցինք, երկրի հարստությունը իրար մեջ արեցինք, մի մասն էլ ջրի գնով ծախեցինք օտարներին...

Մեջս գոնե մի քիչ խիղճ էր մնացել, այն բառերը, որոնցով ժողովրդին էի ոտքի հանել, մի քիչ էլ ինձ էին մաքրել... Տեր, ես իսկապես ուզում էի դարձի գալ, օգտակար մի բան անել իմ ժողովրդի համար... Ես հասկացել էի, որ մի նոր առիթ ես տալիս փրկվելու... Սակայն, Տեր, նաեւ ոգի տայիր` պայքարելու մինչեւ վերջ...

Հեղափոխական ընկերներս ներողամիտ հեգնանքով ինձ հասկացրին, որ «թատրոնը վերջացավ», որ հիմա ժամանակն է մեր պայքարի պտուղները քաղելու, ուստի եթե խելքի չգամ, կհայտնվեմ իմ շատ սիրելի ժողովրդի կողքին...

Եվ ես «խելքի եկա»... Միանգամից, վերջնականապես, քանզի հասկացա, որ կամ անմնացորդ քոնը պիտի լինեմ կամ ոտով-գլխով դառնամ սատանայի սպասավորը... Նախորդ իշխանությունները երկկենցաղ գոյության ինչ-որ հնարավորություն էին տալիս. մենք կարող էինք` առանց մեր խղճի դեմ շատ գնալու, եւ՛ քոնը լինել, եւ՛ սատանայինը... Մինչդեռ հիմա պահանջը հստակ էր. կամ այս կողմ, կամ այն կողմ...

Եվ գիտե՞ս, Տեր, թե ինչու «այն» կողմը ընտրեցի, որովհետեւ մինչեւ վերջ ինձ զորավիգ չեղար... Ամենածանր պահին դու մեզ թողնում ես մենակ... Եվ ես կատարեցի այդ քայլը`իմանալով, որ քեզնից հեռանում եմ ընդմիշտ... Եվ սատանայի պարգեւը չուշացավ... Հաջորդ օրը Գերագույնը կանչեց իր մոտ եւ հայտնեց, որ ինձ նշանակում է մինիստր... «Ավելի լավ պաշտոն կտայի, եթե հիմարություններ չանեիր... Հաշվիր, որ սա փորձաշրջան է... Ամեն ինչ կախված է այն բանից, թե քեզ ինչպես կպահես», - ամփոփեց Գերագույնը` ձեռքս սեղմելով:

Եվ ես ինձ «խելո՜ք» պահեցի... Իսկ պարգեւները չհապաղեցին... Ինչպես ձեռնասուն արջի բերանն են շաքար դնում հաջող կատարված ամեն մի համարից հետո, այնպես էլ իմ նվիրվածության յուրաքանչյուր ապացույցին հաջորդում էր մի բացառիկ պարգեւ. մի նոր պաշտոն կամ շքեղ մի ուղեւորություն, կամ առանձնահատուկ մի արտոնություն, կամ թանկարժեք մի նվեր, կամ ինչ որ մտքովդ անցնի...

շարունակելի

Աղբյուրը` «Ազգ» օրաթերթ