Այսօր կինոօպերատոր Ալբերտ Յավուրյանի ծննդյան օրն է (տեսանյութ)

«1935 թիվ, օգոստոսի 26. մայրս ինձ լույս աշխարհ է բերում: Հայրս երկու ֆայտոն վերցնում, գնում է երկաթգծի ծննդատուն: Մի ֆայտոնում տեղավորում է ինձ ու մորս, նաեւ ինքն է նստում, մյուս ֆայտոնի մեջ՝ զուռնաչիների դաստա եւ ցնծությամբ, ամբողջ Լենինականով զուռնա հնչեցնելով ինձ տուն են բերում: Զուռնան էլ հասարակ, սովորական զուռնա չէր: Նվագողը Լեւոն Մադոյանն էր, այն տարիներին երիտասարդ, բայց, դե, Լեւոն Մադոյանն էր... Իսկական կինո: Ամեն ինչ խաղ էր, ամեն ինչ գույն էր, ամեն ինչ՝ խոսք, բարի խաղ-գույն-խոսք»:

Ալբերտ Յավուրյան

1962 թվականին ավարտել է կինոմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտը (ԹթԼԽ): 40-ամյա ստեղծագործական գործունեության ընթացքում Ալբերտ Յավուրյանը նկարահանել է ավելի քան երեք տասնյակ ֆիլմեր, որոնց թվում են «Բարեւ, ես եմ» (պետական մրցանակ՝ 1965 թ.), «Երջանկության մեխանիկա» (պետական մրցանակ՝ 1983 թ.), «Աշուղ Ղարիբ» («Նիկա» մրցանակ՝ 1984 թ.), «Երեւանյան օրերի խրոնիկա», «Երկունք», «Ապրեցեք երկար», «Մենավոր ընկուզենի» եւ այլն: Համագործակցել է հայտնի ռեժիսորներ Ֆ. Դովլաթյանի, Գ. Մելիք-Ավագյանի, Ն. Հովհաննիսյանի, Կ. Գեւորգյանի, Դ. Կեսայանցի հետ: Սերգեյ Փարաջանովի հրավերով «Վրացֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանեց «Աշուղ Ղարիբ» ֆիլմը, իսկ 1986 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում, դարձյալ Սերգեյ Փարաջանովի հետ սկսեց նկարահանել «Խոստովանություն» ֆիլմը, որը ռեժիսորի հիվանդության եւ մահվան պատճառով մնաց անավարտ:

Կյանքի վերջին տասը տարիներին Ալբերտ Յավուրյանը ղեկավարեց Խ. Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի կինոյի և հեռուստատեսության ամբիոնը։

Ա. Յավուրյանի գործունեությունը բարձր է գնահատվել թե՛ պետության և թե՛ հասարակայնության կողմից։ Նրան շնորհվել է Մ. Խորենացու մեդալ (1999) և Թեքեյան մշակութային միության «Ադամանդակուռ Արարատը» ստեղծագործական վաստակի համար (2005):

Հայաստանից դուրս լայնորեն ճանաչված, «Նիկա» միջազգային կինոակադեմիայի անդամ, բազմաթիվ փառատոներում պարգևների արժանացած Ալբերտ Յավուրյանը չափազանց ազնիվ ու համեստ մարդ էր՝ օժտված անձնական մեծ հմայքով, իսկական հայրենասեր ու քաղաքացի։