«Մինիստր նշանակվելու հաջորդ օրն իսկ փառահեղ քեֆ արեցինք հանրապետության ամենամեծ արգելոց-անտառում...»

Սկիզբը՝ «Երկրի հարստությունը իրար մեջ արեցինք, մի մասն էլ ջրի գնով ծախեցինք օտարներին»:

Տեր, գիտե՞ս որն է քո եւ սատանայի հիմնական տարբերությունը... Այն, որ կարճ ժամանակով այս աշխարհ եկած խեղճ մահկանացուն քեզ հավատարիմ մնալու համար անասելի տառապանքներ պիտի քաշի եւ իր կենդանության օրոք քեզնից ոչինչ չստանա... Այդտեղ`վերեւում էլ հայտնի չէ, թե ինչի կարժանանա... Մինչդեռ Սատանան տեղնուտեղը գնահատում է ծառայությունդ, եւ առավել քան շոշափելի կերպով, երբեմն նույնիսկ ավանսով է տալիս, այն էլ ինչպիսի՜ առատությամբ... Ուրեմն, ինչո՞ւ զարմանալ, որ նրա սպասավորներն ավելի շատ են, քան քոնը...

Մինիստր նշանակվելու հաջորդ օրն իսկ փառահեղ քեֆ արեցինք հանրապետության ամենամեծ արգելոց-անտառում... Եվ այդտեղ, ուր լուցկի բառ արտասանելն անգամ կարող էր հանցանք համարվել, իմ ենթակաները մի փառահեղ խարույկ էին վառել, որպեսզի հենց նույն անտառում խփված վարազի մսից խորոված սարքեն... Եվ ես, մեծագույն ախորժակով խժռում էի վարազի միսը... Ճիշտ են ասում, թե արգելված պտուղը քաղցր է, շա՜տ քաղցր... Քեֆի թունդ պահին, միմոսական լրջությամբ դիմեցի դատախազին, որ մեզ հետ սեղան էր նստել. «Դուք պարտավոր եք քրեական գործ հարուցել իմ դեմ`արգելոցում պահպանվող կենդանուն ոչնչացնելու համար»: «Անպայման կհարուցենք, - նույնպիսի լրջությամբ պատասխանեց օրենքի աննկուն պահապանը, - եթե կենդանու հարազատները գրավոր բողոք ներկայացնեն»:

Դրանից մի քանի օր հետո, ձրիակերների մի ոհմակ հետս առած, մեկնեցի Ավստրալիա` համաշխարհային մի ֆորումի մասնակցելու... Ինչ-որ թղթեր ստորագրեցի այնտեղ, պարտավորություններ ստանձնեցի, նույնիսկ կրակոտ ելույթ ունեցա, որպեսզի իմ երկիր վերադառնալուն պես թքած ունենամ դրանց վրա եւ ճիշտ հակառակն անեմ...

Օրինակ` անտառները... Ծառ ու ծաղիկ չթողեցի իմ հայրենիքում... Ավելի շուտ թողեցի, որ բոլոր ծառերը կտրեն... Իսկ ինչո՞ւ թողեցի... Նախ, որովհետեւ կոմունիստներն էին տնկել այդ ծառերը, իսկ նրանց ախտավարակ ժառանգությունից պիտի հնարավորին չափ շուտ ազատվեինք... ( Ոգեւորվում է, դեմագոգ հռետորի պես ) որպեսզի կարողանայինք տասնամյակներով արյունոտ լծի տակ տառապած ժողովրդին դեմոկրատական իշխանության հրճվանքը պարգեւել, երկրի վրայից պետք էր վերացնել նրանց պիղծ հետքերը, մենք բոլորս պետք է անցնեինք այդ դժվարին ինքնամաքրումի ճանապարհով, մենք պետք է ջնջեինք այդ ամոթալի խարանը, վե՛րջ ստրկությանը, վե՛րջ նվաստացումներին, վե՛րջ համազգային թալանին...

( Ուշքի գալով ): Սրանից զատ, իհարկե, կար նաեւ ուրիշ պատճառ... Ուրեմն, մեր Գերագույնի փեսան, այդ խելքի պալատը, գնացել էր Ռուսաստան եւ իր կարծիքով շահավետ պայմանագիր կնքել`10 միլիարդ մոմ`ջրի գնով... Մի հանճարեղ խորհրդական ունեինք`շատ հեռուներից եկած... Այս իմաստունն անմիջապես լուծումը գտավ. «Եկեք հոսանքն անջատենք, եւ ժողովուրդն ստիպված կլինի այդ մոմերն առնել, իսկ արտադրված էներգիան էլ կես գնով կվաճառենք հարեւան երկրին, - ասաց հանճարեղ խորհրդականը եւ ժպտալով ավելացրեց. - Ես արդեն խոսել եմ նրանց հետ... Հազիվ կարողացա համոզել... Մտածում էին, թե մի հետին միտք ունենք, որ այդքան էժան ենք տալիս...»: Գերագույնը հավանություն տվեց գաղափարին եւ, իբր սաստելով, դիմեց իր փեսային. «Հաջորդ գնալուդ հանկարծ քարե կացին չբերես, թե չէ քո պատճառով ստիպված կլինենք մեր երկիրը հետ տանել դեպի քարե դար...»:

շարունակելի

Աղբյուրը` «Ազգ» օրաթերթ