Ժողովուրդը հավատում էր գավառական դերասանի իմ սարքովի տխրությանը

Սկիզբը`«Տասը միլիարդ մոմը կարողացանք կարճ ժամանակում վաճառել ժողովրդին...»:

Հապա իմ հագո՜ւստը, իմ օծանելիքնե՜րը, իմ ժամացույցնե՜րը... Ես, որ ամիսը մեկ էի սպիտակեղեն փոխում, ես որ ապրում էի միջատներից իսպառ զերծ մի բնակարանում, որովհետեւ իմ գուլպաների հոտից շենքի բոլոր ճանճերն ու տարականները սատկել էին, միանգամից սկսեցի հագնվել ամենանրբին դենդիի պես... Ճիշտ է, նրանց ճաշակը չունեի եւ երբեք չունեցա, սակայն ինչ վերաբերում է շքեղությանն ու թանկությանը, ապա նրանք իմ համեմատ պարզապես ընչազուրկներ էին... Օ, ի՜նչ կոստյումներ եւ ի՜նչ կոշիկներ էի հագնում, ինչպիսի՜ փողկապներ կապում... (Ասես կախարդված լինի): «Հյուգո Բոսս», «Չերուտտի», «Պիեռ Կարդեն», «Իվ Սեն-Լորան», «Քրիստիան Լակրուա»... Հապա իմ ժամացույցները... «Ռոլեքս», «Օմեգա», «Բլանպեն», «Ֆրանկ Մյուլլեր», «Լոնժին», «Պիաժե»... Ո՞ր մեկն ասեմ... Հապա իմ օծանելիքներըՙ «Ջիորջո Արմանի», «Ժիվանշի», «Գուչչի», «Քենզո», «Կալվին Կլայն»... Օ, ի՜նչ մոգական անուններ, ինչպիսի՜ նրբություն, ինչպիսի՜ արբեցնող բույրեր...

Ես հառնեցի մոխիրներից, վերածնվեցի, դարձա առնական, հմայիչ մի տղամարդ... Ալկոհոլից ու թմրադեղից քայքայված իմ մարմինը շտկվեց ներսից եւ մանավանդ դրսից... Փոխվեց նաեւ դեմքս, աչքերիս արտահայտությունը... Պետական այրի, ազգի հոգսերով ծանրաբեռն հայրենասերի խոհուն, բարի, բայցեւ վճռական մի դեմք... Մազերս մի քիչ անփույթ էին, բայց դա հատուկ խնամքի արդյունք էր, ճակատս` կնճռոտ... Աչքերս` հոգնած, տակըէ փոսեր... Անքնության հետեւանք... Ավա՜ղ, դու լավ գիտես, որ ազգի ցավերը չեն, որ ինձ զրկում էին քնից... Քիթս եւ բերանս զուրկ են որեւէ նկարագրից, իսկ կզակս կարճ է, թերաճ... Սակայն այս թերությունները ես շտկեցի մորուք թողնելով...

Օ՜, մորուքը հրաշք բան է, կատարյալ ապուշին կարող է բիբլիական մարգարեի կերպարանք պարգեւել... Մեր հեղափոխության առաջին օրերից դադարեցի ածիլվել... Այսինքն` ոչ միայն ես, այլեւ մեր բոլոր համախոհները... Եվ այդպես էլ շրջում էինք քաղաքով մեկՙ աբեղաների պես չածիլված, անլվա, գզգզված մազերով... Ես էլ մորուքս առած գնում էի ընտրողների հետ հանդիպման... Խումհարից պղտոր աչքերիս ծեծված շան տխրություն հաղորդելով, ճենճակալած մորուքիս հետ խաղալով եւ անցած գիշերվա ընթացքում օղիով հիմնավորապես բթացրած գլուխս տմբտմբացնելով, իբր լսում էի նրանց... Իբր նշումներ էի անում եւ ժամանակ առ ժամանակ արտաբերում. «Հասկացա... հասկացա...»: Իմ դեմքը համակ տխրություն էր ու կարեկցանք...

Ես, իհարկե, ոչինչ չէի ուզում հասկանալ, քանի որ թքած էի ունեցել նրանց բոլոր պրոբլեմների, նրանց հանդեպ կիրառվող անմարդկային վերաբերմունքի եւ աղաղակող ապօրինությունների վրա, սակայն նրանք հավատում էին գավառական դերասանի իմ սարքովի տխրությանը, քանզի դյուրահավատ էին, քանզի ուզում էին հավատալ, քանզի ուրիշ ճար չունեին... Հիշում եմ, նման հանդիպումներից մեկի ժամանակ, երբ պատերազմի դաշտում զոհված զինվորի հայրը խոսում էր իր կիսաքաղց գոյության մասին, ներկաներից մեկը ելավ ու ասաց. «Ի՞նչ ես ուզում էս խեղճ մարդուց («խեղճ մարդը» ես էի), չես տեսնո՞ւմ`մեր բոլորի դարդից սիպտակել ա»: Ժողովրդի այդ մարդը խոսում էր անկեղծ, կարեկցելով ինձ, վստահ, որ անքուն գիշերներ եմ անցկացրել իրենց մասին մտածելով...

շարունակելի

Աղբյուրը` «Ազգ» օրաթերթ