Այսօր դերասան Զարեհ Տեր – Կարապետյանի ծննդյան օրն է (ֆոտո)

Դերասան Զարեհ Տեր – Կարապետյանը ծնվել է 1921 թ. սեպտեմբերի 7-ին:

1946 թ. Իրանից հայրենադարձվել է Հայաստան և ընդունվել Երևանի Թատերական ինստիտուտ: Ուսումը ավարտելուց հետո, երկու տարի աշխատել է Գորիսի Վաղարշյանի անվան շրջանային պետական թատրոնում, որտեղ մարմնավորել է մի շարք մեծ ու փոքր դերեր` Օգսեն` «Պաղտասար ախպար», Տոնինո և Ձանետո` «Վենետիկյան երկվորյակներ» և այլն: 1952 թվականից եղել է Երևանի Պատանի հանդիսատեսի թատրոնի դերասան: Խաղացել է շուրջ 100 թատերական դեր` Գավրոշ` «Թշվառները», Տարտարեն` «Հռչակավոր կապիտանների ակումբը», Զավեն' «Երաժշտախումբ», Նինուաս` «Եղիցի երկիր», Իցկո Մարգուլիս` «Արտիստը», Պրոֆեսոր' «Սուրի և Սամի արկածները», Պետուխով` «Մի քաղաքի պատմություն», Լենին` «Հանուն հեղափոխության», Ոսկան` «Չար ոգի» և այլն: Նկարահանվել է «01-99», «Տժվժիկ», «Կրակ», «Ապրիլ», «Ընկեր Փանջունի» ֆիլմերում: Եղել է «01-99» ֆիլմի սցենարի հեղինակը: Արժանացել է ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչմանը:

Մահացել է 1996 թ. հոկտեմբերի 25-ին:

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում «sevakamsagir.do.am» զետեղված «Գաղտնի հանդիպում Զարեհ Տեր-Կարապետյանի հետ» /2011 թ./ նյութը:

Սեպտեմբերի 27, Երևանի Կամերային թատրոն: Մուտքը միայն հրավիրատոմսերով: Մասնակիցները հրավիրվում են գաղտնի հանդիպման Զարեհ Տեր-Կարապետյանի հետ:

Ցավոք, մեր սերունդն արդեն չգիտի, ով է Զարեհ Տեր-Կարապետյանը: Հայաստանի վաստակավոր արտիստ, դերասան, Մարդ' մեծատառով: Բարության և առաքինության, ազնվության և համեստության օրինակ: Բայց եկեք առաջ չանցնենք, որպեսզի ես կարողանամ պատմել ամեն ինչ' ամենայն մանրամասնություններով:

…Մտա Կամերային թատրոն: Դուք եղե՞լ եք այդ թատրոնում: Երևի այն Երևանի ամենագողտրիկ թատրոնն է: Դահլիճի դռների մոտ ձեզ են դիմավորում տիկնիկներ, երևի ջազբանդ է, համենայն դեպս թմբկահարը, դաշնակահարը և կատարողները ներկա են, պակասում է միայն երաժշտությունը: Դահլիճի դռների մոտ ձեզ է ժպտում ձեր իսկ արտացոլանքը. ամբողջ պատը` հատակից մինչև առաստաղ հայելապատ է: Վերջապես մտնում եք դահլիճ: Բեմը և դահլիճը լուսավորված են կանաչ, կարմիր, դեղին լույսերով: Բեմի խորքում արտացոլվում են մարդիկ. այս պատը նույնպես հայելի է: Բեմի երկու կողմերում ծաղկեփնջեր են` կարմիր և սպիտակ վարդեր, սեր և բարություն: Իսկ բեմի կենտրոնում էկրանն է: Լույսերը մարում են, և սկսվում է միջոցառումը:

…Հասմիկ Տեր-Կարապետյանի ձայնը պատմում է մանկության և հոր մասին, իսկ էկրանին մեկը մյուսի հետևից հայտնվում են Տեր-Կարապետյանների ընտանեկան լուսանկարները: Հետո հանկարծ դստեր ձայնը լռում է, և էկրանին է հայտնվում ինքը` Զարեհ Արիստակեսիչը, բայց ոչ որպես Զարեհ Տեր-Կարապետյան, այլ որպես Այգեպան, Կոճակ կամ Անդրո` դերասանը բեմում է: Ֆիլմում տեղ են գտել նաև ընտանեկան նկարահանումներ, և մենք կարող ենք տեսնել դերասանին ոչ միայն բեմում, այլև կյանքում և ընտանիքում:

Վերջանում է ֆիլմ-հուշը: Բեմը նորից լուսավորվում է կանաչ-կարմիր լույսերով, և մեկը մյուսի հետևից բեմ են բարձրանում արտիստի ընկերները, խաղընկերները և բարեկամները: Այստեղ են Ազատ Գասպարյանը, Լևոն Իվանյանը, Երվանդ Ղազանչյանը, Վարսիկ Գրիգորյանը` արտիստի կինը, բնականաբար Հասմիկ Տեր-Կարապետյանը` դուստրը: Մտերիմները պատմում են Նրա մասին ջերմությամբ և քնքշանքով:

Նա Մարդ էր, որ կարող էր լռել: Նա Մարդ էր, որ կարող էր լսել: Չափազանց ուշադիր էր ամեն ինչի հանդեպ և շատ համեստ էր: Երբեք չէր ծուլանում խորհուրդ տալ, բայց սիրում էր լռել… Այսօր կլրանար նրա 90-ամյակը: Ոչ, այսօր լրացավ նրա 90-ամյակը, որովհետև ասօր նա այնտեղ էր` Կամերային թատրոնի գողտրիկ դահլիճում, մտերիմների շրջանում:

Ներկաները բողոքում են. ինչո՞ւ է Զարեհ Տեր-Կարապետյանի 90-ամյակը նշվում այս «գաղտնի ժողովում», ինչո՞ւ չկա մշակույթի նախարարը, ինչո՞ւ նրան չեն շնորհում ժողովրդական արտիստի կոչում: Ինքը` «ժողովրդական արտիստը» իհարկե համեստորեն լռում է, բայց նրա փոխարեն խոսում են ուրիշները:

Մոռացա ասեմ ամենակարևորը: Այսօր նաև Հասմիկ Տեր-Կարապետյանի գրքի շնորհանդեսն էր: Գիրք-հուշ, նվիրված հորը, խորագրված` «Նամակ հայրիկիս, հասցեն` Դրախտ»: Դուստրը համոզված է, որ հայրը Դրախտում է, իսկ ես համոզված եմ, որ նամակը անպայման կհասնի հասցեատիրոջը …