Եվ չկա մեկը, որ ասի. «Ես նրանց տեղը լինեմ չեմ խաբի, չեմ թալանի...»

Ձեզ ենք ներկայացնում նրա «Մեր դեմ խաղ չկա...» կամ տականքի խոստովանությունը» մոնոդրաման /Սկիզբը` «Նախկին ղեկավարի խոստովանությունը. «Կինս քաղաքական հոտառություն ուներ, կռահել էր, որ ապագան մերն է...», «Ժողովուրդը հավատում էր գավառական դերասանի իմ սարքովի տխրությանը», «Տասը միլիարդ մոմը կարողացանք կարճ ժամանակում վաճառել ժողովրդին...», «Մինիստր նշանակվելու հաջորդ օրն իսկ փառահեղ քեֆ արեցինք հանրապետության ամենամեծ արգելոց-անտառում...» և այլն/:

Իհարկե, իրավացի ես, որ իրավունք չունեին այդքան դյուրահավատ լինելու, բայց դե, Տեր Գաբրիել, մեզ նման խաբեբաներին չէին կարող չհավատալ... Թե չէ ի՞նչ է ստացվում, որ դահիճն ու զոհն ի վերջո նույն տեղն են ընկնում... Չէ, չէ, Տեր Գաբրիել... Սրանց մեղքը գիտե՞ս որն է... Որ մեզ նման հրեշներ են ծնել, փայփայել ու դաստիարակել... Եթե կուզես իմանալ` մենք նրանց ամենաթաքուն իղձերի մարմնավորումն ենք... Մեր մասին խոսելիս կատաղում են, փրփրում, անիծում, յոթհարկանի հայհոյանքներ տալիս, բայց տեղնուտեղը լռում եւ համակերպվում են, երբ հնչում է սակրամենտալ հարցը. «Դու որ ըլնեիր չէիր անի՞»: Ստացվում է, որ այդ բողոքողները հավանական գողեր են, որ նրանք էլ եթե պաշտոններ ստանան, պիտի մեզ նման, գուցեեւ մեզնից ավելի անգթորեն թալանեն... Հապա մենք մեր նախորդներից ավելի անխիղճ չեղա՞նք... Եվ չկա մեկը, որ ասի. «Ոչ, ես նրանց տեղը լինեմ չեմ խաբի, չեմ թալանի... Կլինեմ իսկապես արդար ու ազնիվ»: Եթե, իհարկե, թողնեն, որ էդ տեսակ մարդը բարձր պաշտոն ստանա...

Դե, մնաս բարով, Գաբրիել հրեշտակ, մենք այլեւս չենք հանդիպի... Դուք էլ մնաք բարով, իմ թանկագին, իմ սիրասուն ժողովուրդ... Մորս արեւ, անկեղծ եմ ասում... Գոնե մեկ անգամ... Ամեն մեկս թող գնա իր պատժավայրը... Ձերը հեշտ է` մի քիչ կխաշեն եռման ջրում, մի քիչ կխորովեն, հետո երեւի դրախտ ուղարկեն... Իմ պատիժն ամենասոսկալին պիտի լինի... Ինձ ամենաստորին պարունակը պիտի աքսորեն ընդմիշտ... Հնարավոր է նույնիսկ ինձ համար հատուկ կամերա... ներողություն, հատուկ պարունակ սարքեն... Ասում են` մինչեւ հիմա ինձ նման մեղավոր այստեղ չի եղել... Աստվածային ամբողջ ատյանն արդեն երեք օր ու գիշեր գլուխ է ջարդում, որ իմ մեղքերին համարժեք պատիժներ գտնի... ( Հեգնական ): Դե մտածեք, մտածեք, մի քիչ շարժեք ուղեղներդ...

Շանթ ու որոտ, ծուխ ու բոց: Բեմը մթնում է: Հերոսի սրտապատառ, ողորմելի ու երկարաձգված ճիչն ենք լսում, ասես անհատակ անդունդն է ընկնում: Նրա աղաղակը գնալով մարում է: Լույսը վառվում է միանգամից: Բեմը մի պահ դատարկ է: Հանկարծ խորքից հայտնվում է հերոսը: Հագնված է շքեղ, մոդայիկ, գլխին շլյապա է, ձեռքին թզբեհ կա եւ մի ձեռնափայտ: Շարժումները ծույլ են, անշտապ, ինքնագոհ է եւ ինքնավստահ: Մոտենում է բեմառաջքին, հեռախոսը գրպանից հանում եւ մի համար հավաքում:

շարունակելի

Աղբյուրը` «Ազգ» օրաթերթ