«Հրեա և իսպանացի ծնողների զավակ Պաբլոն, ով կարճ ժամանակ անց դարձավ ողջ երկրագնդի զավակը»

«Հրեա և իսպանացի ծնողների զավակ Պաբլոն, գրեթե պատանի, դարասկզբին եկավ Փարիզ, եկավ ու կարճ ժամանակ անց դարձավ ողջ մարդկության, երկրագնդի զավակը: Այժմ բոլորը գիտեն նրան անունը` Պիկասո …

Նկարչին այս կամ այն չափով ճանաչում ու մեծապես հարգում է ամեն ոք, ով մի փոքր շփում ունի արվեստի հետ` չնայած, երբեմն, նրա մտածելակերպի հանդեպ ունեցած նույնիսկ տրամագծորեն հակառակ իր կարծիքին:

Անմիջապես մխրճվելով հակասություններով լի մեր դարաշրջանի հասարակական, պատմական, փիլիսոփայական զանազան տենդեցների, էսթետիկական ուղղությունների և նկարչական հոսանքների լարված պայքարի ոլորտը, Պիկասոն շատ շուտով հանդես եկավ իբրև արտասովոր ընկալումով օժտված ստեղծագործող: Նա երբեք կանգ չառավ մի կետում` անընդհատ վերագտնում, վերահայտնագործում է իրեն ու աշխարհը, անընդհատ ձգտում է …

Եվ մարդկությունը խորին հետաքրքրությամբ հետևում է Պիկասոյի որոնումների ու հաղթանակների զարգացման ընթացքին, որը լի է անհանգստությամբ, տագնապով ու հավատով:

Նրա կյանքի, նրա ջանքերի, նրա մտքերի ու ապրումների պտուղը ալեկոծ բախումներով, մեծ հումանիզմով ու քաղաքացիական վեհ իդեալներով ներծծված բազմաթիվ երկերն են: Դրանք ժլատ միջոցներով շատ բան արտահայտող, վիրտուոզության իսկական փայլով շողացող երկեր են»:

Մարտիրոս Սարյան «Արվեստի մասին»

Նյութը՝ Ք. Ա–ի