«3-րդ երեխայիս ծնունդից հետո զգացինք, որ հոգեկանը խանգարվել է». անլույս մանկություն (ֆոտո)

Երեք մանկահասակ երեխաներն ապրում են անլույս պայմաններում: 7-ամյա Լուիզան այս տարի առաջին անգամ գնաց դպրոց, որտեղ, հավանաբար, իրեն անհամեմատ ավելի լավ է զգում, քան իրենց անլույս տնակում:

Անլույս տնակը գտնվում է Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի մի անմարդաբնակ տարածքում՝ Ֆանարջյան 76 հասցեում, որտեղ ինձ հասցրած' մաքրությունից փայլող սպիտակ տաքսին հեռանում է փոշու շերտից անգույն դարձած: Էլեկտրականությունից զուրկ տնակի բնակիչ դպրոցական Լուիզան ամեն օր դպրոց է հաճախում մաքուր, կոկիկ, հարևանուհու տանն արդուկած համազգեստով, ու դպրոցում հաստատ չգիտեն այս երեխայի պատմությունը: Ու դպրոցում հաստատ չգիտեն, որ Լուիզայի պատմությունն այնքան ցավոտ է, որ մեկ ժամ իր էլեկտրականությունից զուրկ տանը լինելով միակ բանը, որ ուզում ես՝ բռնել Լուիզայի ու նրա երկու քույրերի ձեռքից ու փախչել մի տեղ, որտեղ մանկահասակ երեխաների ներկայությամբ չեն ասում, որ իրենց մայրը հիվանդ է, անաշխատունակ է: Գրում է 168.am-ը:

Վանիկն ու Տաթևիկը չափազանց լավ մարդիկ են և գուցե կարողանան «ոտքի կանգնել», հաղթահարել դժբախտությունը մեր օգնությամբ:

3-ամյա Զառայի ծննդաբերությունից հետո Տաթևիկի մոտ հոգեկան առողջության հետ կապված խնդիրներ են առաջացել: Մասնագիտությամբ լինելով տնտեսագետ՝ մինչ այդ Տաթևիկն աշխատել է և սիրված է եղել բոլորի կողմից: Ասում է՝ «Ես անարդար եմ համարում հոգեբուժարանում հայտնվելու իմ դեպքը, որովհետև այն միջավայրում, որտեղ ես էի՝ մարդիկ գիտակցության հետ կապված խնդիրներ ունեին: Ես չգիտեմ ինչո՞ւ ինձ այնտեղ տարան, բայց ես սիրում եմ ամուսնուս, երեխաներիս և ընդունակ չեմ նրանց ցավ պատճառել»: Վանիկը շատ բարի ու համբերատար մարդ է, ով սրտացավությամբ լսում է կնոջն ու հաստատ հոգում, ինչ-որ մի թաքուն տեղ լաց է լինում:

Ասում է՝ «Երրորդ երեխայիս ծնունդից հետո զգացինք, որ ինչ-որ բան այն չէ: Խելագարություն էր, բայց բուժման կուրսից հետո, դեղորայքի շնորհիվ հիմա լավ է: Ինքը լավ կին է, ես սիրում եմ իրեն ու ինչ էլ լինի չեմ թողնի մենակ: Նա երեխաներիս համար լավ մայր է ու ու եթե ինչ-որ բաներ էլ արել է՝ այդ հիվանդության արդյունքն է»:

Մանրամասները` այստեղ: