Որոշում պետք է կայացնի մեծամասնությունը

Նախագահ Սարգսյանի սեպտեմբերերեքյան հայտարարությունից հետո մեկ շաբաթ հետեւելով մեր քաղաքական դաշտի իրարամերժ ու շփոթված պահվածքինՙ մի շարք հետեւությունների հանգեցինք: Մեր քաղաքական դաշտը պարզապես բանի պետք չէ («նեգոդնի» Է' մի լավ խոսք կա զինվորական գործում): Գիտե՞ք ինչու: Որովհետեւ արդեն ոչ մեկ տարի է, ինչ լրատվամիջոցների մակարդակով գոնե խոսվում է, թե Հայաստանն, այնուամենայնիվ, ի վերջո ընտրություն անելու է եվրոպական եւ ռուսական ուղղությունների միջեւ, ու խելքը գլխին քաղաքական ուժն իր ներսում վաղուց պետք է վերլուծած լիներ տնտեսական, քաղաքական, աշխարհաքաղաքական ու անգամ մշակութային մինուսն ու պլյուսը երկու ուղղությամբ ու պատրաստ տեսակետ ունենար երկու տարբերակների համար էլ: Ու եթե անգամ երրորդ տարբերակը, այսինքն' զուգահեռ երկու ուղղությամբ հարաբերվելն էր հնարավոր համարվում (եվրոինտեգրում, հետն էլ ռուսական շուկայում Հայաստանի տնտեսաքաղաքական գործունեության ընդլայնում), ուրեմն այս երրորդ տարբերակի հնարավորությունները եւս պիտի ստուգվեին, դրական-բացասականը բարձրաձայնվեր: Նման բան մինչեւ սեպտեմբերի երեքը տեղի չունեցավ: Մերոնք ծուլորեն հորանջում էին օլիգարխների ու տարբեր բարձրաստիճանների կնունք-ծնունդ-հարսանիքների արանքներում կարճ խումարներին մի կերպ ուշքի գալով, եթե լրագրող զանգեր' մի ինչ-որ անկապ եւ հնարավորինս անորոշ բան էին փնթփնթում, ձեռքի հետ էլ զայրանալով, թե իրենց հոգնած-դադրած հոգուց ի՞նչ են ուզում էս պարապ, նյութ չունեցող լրագրողները: Լավագույն դեպքում համակարգչով շարիկ էին գլորում, վատագույն դեպքում' հաշվում անցած եւ մոտակա հարսանիք-կնունքից յուրյանց բիզնեսին հասած վնասի չափը կամ մի անկապ ընկերոջ հետ գնում «հաց ուտելու» եւ հանգստանալու իրենց առօրյա «չարքաշ» քաղաքական առօրյայից: Մինչեւ որ պայթեց սեպտեմբերի երեքը, ու մերոնք ոչինչ չէին կարողանում ձեւակերպել, քանի որ կոնսուլտացիա անողը դեռ հետները չէր խոսել, ու անգամ Լֆիկ Սամոյի նման կարճուկոնկրետ չէին կարողանում ասել' «Մեր նախագահն ինչ անում է' ճիշտ է անում»: Խեղճ, շփոթված քաղաքական դաշտ:

Բայց առավել ցավալին ուրիշ բան է. եթե մեր քաղաքականները չունեն պատասխանը' որն է Հայաստանի ճիշտ ընտրությունը, սովորական մարդիկ էլ չունեն, եւ լրագրողներս էլ չունենք, ահա սա է վատը:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: