«Ճանաչողը նրան չէր կարող չսիրել». Փափազյանը` Թոթովենցի մասին

Այդ տարիներին Երևանում իմ մտերիմն ու մխիթարանքը Թոթովենցն էր:

Հազիվ մի երկու տարի առաջ հանդիպել էի Վահանին` իր շնորհալի կնոջ հետ, Պոլսո փողոցներից մեկում, ամռան մի գեղեցիկ օր, և մի երկու բաժակ գարեջրի շուրջ սեղանակցել Շիշլիի ամառային պարտեզում:

Այդ «կապուտաչյա տեղեկին», ինչպես ինքն է անվանում իրեն` իր այնքան գեղեցիկ գրքում, սիրում էի ես, և ճանաչողը նրան չէր կարող չսիրել: Հաճախ էր լինում մեր կուլիսներում, և նրա տունը միակն էր այդ ժամանակներում, ուր անդորր ու խաղաղ ժամեր էի գտնում ես` իմ թանկագին Թինայի (կինը) հետ, որին նույնպես դու էր գալիս Վահանը` իր կոտրտված ռուսերենով:

Կապուտաչյա բարեկամս հմուտ անգլիագետ էր և շեքսպիրյան մասնագետ. ահա թե ինչու մեր հանդիպումները երբեմն երկարում էին մինչև ուշ գիշեր` իմ սիրած հեղինակի շուրջ, երբեմն հասնում անհաշտ վիճաբանության, երբեմն էլ' երկուստեք համաձայնության: Եվ պատահում էր շատ հաճախ, որ Վահանը գիշերում էր ինձ մոտ, թատրոնի կուլիսների հետևում, իմ խղճուկ սենյակում կամ ես նրա մոտ, իր համեստ տանը` առանց վերմակի կամ առանց բարձի, որովհետև այդ կապուտաչյա, սիրուն մարդը ավելորդ վերմակ կամ բարձ իսկ չուներ:
Մեր ազգային վերածննդի, մեր արվեստի, ինչպես և մեր նոր ժամանակների բոցաշունչ հռետորն էր Վահանը, անբասիր մի սիրտ, թևավոր մի հոգի և Պոլսից իմ Երևան գալու հարցում նա մեծ դեր ուներ: Եվ իրոք, վա˜յ ինձ, որ այս տողերում ինձ վիճակված է սգալ ողբը իմ բարեկամի ...

Վահրամ Փափազյան «Հետադարձ հայացք»

Նյութը` Ք. Ա-ի