ԿԳՆ կիսատ-պռատ պատասխանը

Օրեր առաջ տեղեկատվություն տարածվեց այն մասին, որ դպրոցներում երեխաներին պարտադրում են գնել «Լուսապսակ» թերթը, որը հրատարակվում է ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության աջակցությամբ:

Խնդրի վերաբերյալ համապատասխան պարզաբանում ստանալու նպատակով գրավոր Լուրեր.com-ը դիմեց ՀՀ ԿԳ նախարարությանը' ուղարկելով հետևյալ հարցումը.

«Այսօր (հարցումն ուղարկվել է սեպտեմբերի 25-ին-խմբ.) տեղեկատվություն տարածվեց այն մասին, որ դպրոցներում երեխաներին պարտադրում են գնել «Լուսապսակ» թերթը, որը հրատարակվում է ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության աջակցությամբ:
Քաղաքացիներից մեկն արտահայտել էր իր դժգոհությունը խնդրի վերաբերյալ. «Լուսապսակ» թերթը, որը հրատարակվում է ՀՀ կրթության ու գիտության նախարարության աջակցությամբ և կոչվում է «Մանկապատանեկան գրական-մշակութային թերթ», ամեն անգամ տալիս են երեխայիս ձեռքը ու ուղարկում տուն: Հաջորդ օրը մենք դրամն ենք ուղարկում:

Վստահ ասում եմ, որ էս թերթն ինձ պետք չի, և երեխայիս էլ, որ երկրորդ դասարանում է ու նոր է սկսել կարդալ, կրկին պետք չէ»:

Լուրեր.com լրատվական կայքի անունից խնդրում ենք պատասխանել հետևյալ հարցերին.

1. Որքանո՞վ է քաղաքացու բարձրացրած հարցը համապատասխանում իրականությանը:
2. Այդ թերթը երբևէ կրթական հաստատություններում վաճառքի հանվե՞լ է, թե՞ ոչ:
3. Ի՞նչ ճանապարհով է նշված թերթն իրացվում, այն դեպքում, երբ թերթը կրպակներում չի իրացվում (այս տեղեկությունը ևս Lurer.com լրատվական կայքը ճշտել է)»:

ԿԳՆ պատասխանը շատ չուշացավ, սակայն, ըստ էության վերջիններիս պատասխանից կարելի է ենթադրել, որ, այնուամենայնիվ, ուսումնական հաստատություններում թերթը կարող է իրացվել, քանի որ նախարարության և «Լուսապսակ» ՍՊԸ կողմից կնքված պայմանագրում իրացման եղանակների մասին պայմանագրով որևէ դրույթ նախատեսված չէ:

ՀՀ Կրթության և գիտության նախարարության աշխատակազմի ղեկավար Մհեր Ղազարյանից ստացանք հետևյալ պատասխանը.
«Ի պատասխան ՀՀ կրթության և գիտության նախարարություն ներկայացված Ձեր հարցման` տեղեկացնում եմ, որ նախարարությունը «Լուսապսակ» ՍՊԸ հետ կնքել է սուբսիդավորման պայմանագիր, որտեղ ամրագրվել է թերթի մեկ օրինակի իրացման գին` 100 դրամ:
Իրացման եղանակների մասին պայմանագրով որևէ դրույթ նախատեսված չէ, իսկ ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության կողմից ուսումնական հաստատություններին ամսագիրը ձեռք բերելու համար որևէ պարտադրանք չի եղել»:

Հ.Գ. Ի վերջո, խմբագրությունը նախարարությանը ուղարկել էր կոնկրետ հարցադրումներ՝ իրականացվո՞ւմ է արդյոք դպրոցներում թերթի վաճառք, թե` ոչ, արդյոք քաղաքացու բարձրացրած խնդիրն առկա՞ է դպրոցներում: Հայոց լեզուն հնարավորություն է տալիս պարտադրանքի երևույթին տալ տասնյակ մեղմացուցիչ բացատրություններ, բայց դրանից խնդրի էությունը չի փոխվում: Անհրաժեշտ էր հստակ ուսումնասիրել հարցը և տալ կոնկրետ պատասխան՝ դպրոցներում այդ թերթը վաճառվո՞ւմ է։ Եթե այո, նախարարությունը տեղյա՞կ է այդ մասին, թե՞ ոչ: Այդ էր պետք լուսաբանել, ոչ թե բավարարվել մի քանի հերթապահ արտահայտություններով: