Հանրությունը փոփոխությունների կարիք ունի. վաղ թե ուշ մարդիկ գտնելու են հեղա­փոխություն անելու ճա­նապարհը

«Հրապարակ»-ն այսօրվա խմբագրականում գրում է.

«Երեկ մի քանի ժամով մայրաքաղա­քը ռազմական գործողությունների թատերաբեմ էր հիշեցնում: «Ցեղակրոն» կուսակցության նախա­գահ Շանթ Հարությունյանը որոշել էր իրականացնել դեռ 2011 թվին տված խոստումը հեղափոխություն անելու մասին: Բահի կոթերով ու «Մոլոտովյան կոկտեյլներով» զին­ված մի քանի տասնյակ դիմակա­վորված երիտասարդներ փողոց էին ելել և կարծում էին, որ իրենց կհաջողվի իրականացնել այն, ինչ չկարողացան անել ընդդիմադիր ուժերը, ՀՀ նախագահի թեկնածու­ներն ու բողոքական զանգվածը մի­ասին վերցրած: Նման զինամթեր­քով ու զորախմբով հեղաշրջում անելն անշուշտ ֆանտազիայի ոլորտից է, սակայն մարդկանց արթնացնել, փողոց հանել, այնպես անել, որ իրենց մասին խոսեն, իրենց արածը քննարկեն, «հեղա­փոխականներին» հաջողվեց: Ան­շուշտ, քննարկողներից ոչ բոլորն էին հիացած Շանթով ու նրա բա­նակով, կային նաև նրա «հեղափո­խությունը» ծաղրողներ ու քննա­դատողներ, բայց այս ակցիան մի քանի «դրական» հետևանք, այնու­ամենայնիվ, ունեցավ: Նախ, ոստի­կանությունն ինքնադրսևորվելու շանս ստացավ, մեր «քաջարի» ոս­տիկաններն այնպես էին պաշտպանում իշխանական «բաստիոնը», ասես հայրենի սահմանները պաշտպանելիս լինեին: Իսկ ի՞նչ արժեր ոստիկանության հաթաթա- հայտարարությունը՝ բոլորին պատժելու մասին: Սակայն եթե հումորը թողնենք մի կողմ, ապա երեկվա մի­ջադեպը մի բանի մասին է հաստա­տապես վկայում, հանրությունը փոփոխությունների կարիք ունի:

Նա դժգոհ է իր գոյավիճակից, երկ­րի քաղաքական իշխանությունից և բոլոր հնարավոր, անգամ ամենաանհեթեթ եղանակներով, փոր­ձում է ինչ-որ բան փոխել երկրռւմ: Այս անգամ չստացվեց, գուցե հա­ջորդն էլ անհաջող լինի, բայց վաղ թե ուշ մարդիկ գտնելու են հեղա­փոխություն անելու ճա­նապարհը, և այդ ժամա­նակ այլևս ոչ մի ոստի­կանություն չի փրկրի: