«Քրիստոսեն ալ հին, Մովսեսեն` ալ, իմ թշվառ ազգը». Խրիմյան Հայրիկ

Ուշագրավ մի մանրավեպ, որ վերաբերում է Հայրիկի կաթողիկոսության շրջանին, և ժամանակին պատմել է մեծն Կոմիտասը:

Գերմանացի մի հնախույզ հետաքրքրվում է հնագիտական արժեք ունեցող իրերով: Երբ Էջմիածնում նրան ներկայացնում են Խրիմյանին, վերջինս դիմում է թարգմանչին.

«-Ըսեք, որ ես թանկագին հնություն մը ունիմ, քանի՞ տարվան կենթադրե:

-Հինգերորդ դարի,-փորձում է գուշակել հնագետը:

-Անկեց ալ հին,- հուշում է կաթողիկոսը:

-Քրիստոոսի ժամանակվա:

-Անկեց ալ հին:

Հնախույզի աչքերը վառվում են հետաքրքրությունից, որ աստիճանաբար փոխվում է ոգևորության:

-Տեսնեմ Վեհափառ, ի՞նչ է այդ թանկագին հնությունը:

-Իմ ազգս է,-կշտամբող շեշտով պատասխանում է Խրիմյան Հայրիկը,- Քրիստոսեն ալ հին, Մովսեսեն ալ, իմ թշվառ ազգը: Անտեսած այս թանկագին հնությունը` հին քար մը կամ առաարկա մը փնտրելու կելլեք:

«Հայ եկեղեցականներ» ֆեյսբուքյան էջ