«Քո խստապահանջությունն օրենքի ուժ ուներ բոլորի համար». Լեոնիդ Ազգալդյան

Հայոց հողը, երկիրը անբացատրելի զգացմունքներ և խորհուրդներ էին առաջացնում քո մեջ: Մե՛զ համար գուցե անբացատրելի: Այս հողի վրա դու քայլում էիր հպարտ ու հաստատակամ` որպես քո երազած Մեծ Հայքի քաղաքացի, տեր: Եվ սերդ սովորական չէր մեր հողի նկատմամբ: Պահանջում ու պարտադրում էիր մաքուր պահել նրա յուրաքանչյուր թիզն ու անկյունը` հարազատ տան պես:

Սովորական սեր չէ, որ տածում էին զինվորներդ` գաղափարական զինակիցներդ, քո` գաղափարախոս հրամանատարիդ նկատմամբ` հեզությամբ ու սրբությամբ ընդունելով քո սահմանած օրինակելի կարգ ու կանոնը, բանակային վարք ու բարքը: Եթե սկզբնական շրջանում «Ազատագրական բանակի» զինվորներին դու էիր հավաքագրում, հետագայում նրանք սկսեցին որոնել, գտնել քեզ: Քո խստապահանջությունն օրենքի ուժ ուներ բոլորի համար: Իսկ նրանց մեջ քիչ չէին գիտության թեկնածուները, արվեստագետները, կրթության ոլորտի մարդիկ, առհասարակ` մտավորականները…

Այն ժամանակ նրանք արդեն պատմում էին քո` 50-ամյա հերոսիդ առասպելը՝ սկսած Վարդենիսի ինքնապաշտպանությունից մինչև Շահումյան ու Մարտակերտ: Արհամարհելով ամեն մի վտանգ` վարդենիսցիները սարերում անխռով ու աներկյուղ արածացնում էին իրենց անասունները, իսկ փախստականները` հանգիստ ու ապահով տնավորվում. Վարդենիսը Լեոնի՛դն է պաշտպանում…

Քո ահից Մարտակերտը թուրքաթափվեց: Սրբազան հպարտությամբ պատմում են, որ քո ղեկավարած ինքնապաշտպանության օրոք հակառակորդի ոչ մի տանկ չկարողացավ հատել Մարտակերտի սահմանը: Իսկ սա ԼՂ-ի շուրջ 40 տոկոսն էր…

azgaldyan.am