«Կաշիները փռել պարիսպների վրա, կտրած գլուխներով բուրգեր են բարձրացրել»

Ուրարտուն կատարել է այնպիսի առաքելություն, որը պետք է գնահատել ըստ արժանվույն, նա փակել է սեմականության ծավալման ճանապարհը դեպի Հայկական Լեռնաշխարհ և Փոքր Ասիա: Ինչպիսին էլ, որ լինի ասորեստանյան քաղաքակրթության արժեքները, չպետք է թաքցնել, որ Ասորեստանը զուրկ էր մարդու ունեցած գիտակցությունից, որ այնքան էական է քաղաքակրթության համար: Աշշուրիի տիրակալների անգթությունը առասպելական էր:

Նրանք նույնիսկ իրենց հաշիվ չէին տալիս այն հրեշավոր հայտարարությունների մասին, որ անում էին առանց նեղվելու և հպարտությամբ, ասելով, թե «կատաղած շան և վայրի ցուլի նման իրենք նետվում են թշնամի երկրի վրա: Հիվանդագին կրքոտությամբ նրանք նկարագրում են, թե ինչ սարսափելի գործեր են կատարել հարձակման ենթարկված երկրում` ավերել, հրկիզել քաղաքներն ու դաշտերը, կոտերել բնակչությանը, կենդանի այրել, կտրել ձեռքերը, մատները, ականջները, մորթել և կաշիները փռել պարիսպների վրա, կտրած գլուխներով բուրգեր բարձրացնել և նրանց շուրջը շարել ցցահանված դժբախտներին, գյուղերում դադարեցրել աշխատավորների ուրախ ձայնը և թողել, որ այնտեղ հաստատվեն վայրի էշերն ու գազանները …»:

Ն. Ադոնց «Հայաստանի պատմություն»