Քանի՞ անգամ կարելի է «ճանաչել նույն «Ցեղասպանությունը»»

Խոջալուի թեման Ադրբեջանում ամեն անգամ սկսվում է շահարկվել այն ժամանակ, երբ ղարաբաղյան կարգավորման բանակցություններում միջնորդները խոսում են «խաղաղության հասնելու հնարավորության» մասին: Դեկտեմբերի 10-ին, մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային օրը, թեման «թեժացրեց» Ադրբեջանի օմբուդսմեն Էլմիրա Սուլեյմանովան, որը, փոխանակ անդրադառնալու իր երկրում իշխանությունների կողմից քաղաքացիների հանդեպ գործադրվող բռնություններին, հիմնական շեշտը դրեց «Խոջալուի ցեղասպանության» վրա:

Ակնհայտ էր, որ դա պիտի ունենա իր «տրամաբանական» շարունակությունը: 1news.az պաշտոնական կայքը երեկ հայտնել է, որ «Իսլամական համագործակցության կազմակերպության արտաքին գործերի նախարարների խորհրդի' Գվինեայի մայրաքաղաքում դեկտեմբերի 9-11-ին տեղի ունեցած նստաշրջանը ... հերթական անգամ իր վերաբերմունքն է արտահայտել Խոջալուի ողբերգությունը որպես ցեղասպանություն ճանաչելու կապակցությամբ»:

Լրատվամիջոցն, ընդսմին, որեւէ պաշտոնական փաստաթուղթ չի վկայակոչել եւ փոխանցել է Իսլամական համագործակցության կազմակերպությանը կից այսպես կոչված «Երիտասարդական խորհրդաժողովի» Ստամբուլի գրասենյակից «ստացված հաղորդագրությունը»:

Ըստ այդմ, ավելի վաղ նշված կազմակերպության խորհրդարանական կառույցն է «Ջիբութիում 2012թ. նոյեմբերին Խոջալուի ողբերգությունը ճանաչել որպես ցեղասպանություն, իսկ այս տարվա փետրվարին ԻՀԿ պետությունների ղեկավարների գագաթաժողովում Խոջալուի ողբերգությունը հերթական անգամ ճանաչվել է որպես մարդկության դեմ հանցագործություն եւ ցեղասպանություն»:

Կրկնենք, որ խոսքը միեւնույն կազմակերպության տարբեր' անդամ պետությունների ղեկավարների գագաթաժողովի, արտգործնախարարների խորհրդի եւ խորհրդարանական կառույցի կողմից «ընդունված փաստաթղթերի» մասին է, որոնք, իբր թե «Խոջալուի ողբերգությունը ճանաչել են որպես մարդկության դեմ հանցագործություն եւ ցեղասպանություն»:

Այստեղ առաջանում է շատ տրամաբանական հարց. եթե ԻՀԿ անդամ պետությունների ղեկավարների գագաթաժողովը «Խոջալուի ողբերգությունը ճանաչել է որպես ցեղասպանություն», ապա ինչ կարիք կա, որ նույն երկրների արտգործնախարարների խորհրդի նստաշրջանը կամ խորհրդարանական կառույցը «հերթական անգամ ճանաչեն նույն «ցեղասպանությունը»»:

Չէ՞ որ յուրաքանչյուր միջազգային կառույցի, իսկ ԻՀԿ-ն միջազգային կազմակերպություն է, միասնական տեսակետն արտահայտվում է անդամ պետությունների ղեկավարների գագաթաժողովում' որպես բոլորի համար ընդունելի եւ պարտադիր: Էլ չենք խոսում այն մասին, որ նման դեպքերում անդամ պետություններից յուրաքանչյուրը պարտավորված է լինում այս կամ այն հարցի վերաբերյալ դիրքորոշում արտահայտելիս առաջնորդվել միասնական տեսակետի գերակայությամբ:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: