Սարդարապատը պատերազմ էր հանուն կյանքի և ընդդեմ մահի

Սարդարապատը պատերազմ էր հանուն կյանքի և ընդդեմ մահի:

Քրքրելով մեր պատմության կրակն ու մոխիրը չի կարելի չգալ այն հաստատ համոզման, որ Սարդարապատը մեր ժողովրդին բաժին ընկած ամենասև փորձությունն էր, բայց և աստեղային ամենավսեմ ժամը:

Հայ ժողովրդի մահը պարտվեց և հաղթեց կյանքը:

Հրաշքի էր նման այդ հաղթանակը: Բայց հրաշք չկար:

Կար ժողովրդական ոգու մի հրաշալի, աննախադեպ բռնկում:

Կար այն վսեմ ճշմարտությունը, որ երբ ժողովրդի ոգին զարթնում, բռնկվում ու շիկացման է հասնում, դառնում է անպարտելի:

Եվ այն ամենը, ինչ պիտի վերջանար այստեղ, նորից սկսվեց:

Աշխարհի հնագույն ու ազնվագույն ժողովուրդներից մեկը իր նոր պետականության հիմքերը դրեց:

ԵՎ սակայն ռուս, թուրք, ադրբեջանական սադրանքներով Հայկական այդ անկախ հանրապետությունը 2 տարվա կյանք ունեցավ:

Բայց անկախ ամեն ինչից, Սարդարապատը միայն ճակատամարտ չէր, դաս էր, դասագիրք, ոգեղեն մատյան:

Ապրելու համար, հարատևելու, պիտի ամբողջ խորությամբ սերտել այդ դասը, այդ ոգեղեն մատյանը, ուր մեր գոյության աստեղային ժամերից մեկն է հավերժացել...

Վահագն Դավթյանի ֆեյսբուկյան էջ