Լևոն Խեչոյանի հիշատակին

Մի նո՜ր քար ընկավ Հայոց Վերնատան
Քարերից հի՜ն,սրբությամբ շարված,
Ասես Մոմիկն է լուռ ասեղնագործել`
Մանրահատիկ գործերով իր նուրբ,
Ասես Տրդատի ձեռքով վեհաշուք`
Մի նոր հոյակերտ Անի կառուցվել...
Թե Խորենացին անցյալը ձգել`
Հին առասպելական ժամանակներից
Ներկա օրերին կապել է շուքով,
Ու Նարեկացին ոսկեղենագիր
Մատյանը իր Աստվածաշնչի
Հանգույն հորինել,ձեռնոց է նետել
Նույն ինքը` Աստծուն, Ֆրիկ անունով
Բանաստեղծն հադուգն,
Հանդգնությամբ հռչակված հանճար,
Իր ձայնով անչար, արդ այսօր մեզ հետ
Մի այլ բանաստեղծ` իր դարասկիզբն է
Կապում ապագայի հետ,
Հայրենի Կարսից արձակված մի նետ`
Ո՞ր մոլորակում նա կորավ անհետ,
Թե՞ ինքը հիմա մոլորակ դարձած
Շրջում է մեր հետ...
Շրջում է մեր հետ մեր իսկ պատմության
Էջն այս անհեթեթ,
Երբ քար է ընկնում սրբատաշ պատից,
Իսկ հողն հայրենի, արդեն ամայի,
Նրան ընդունում`մոլորված ու խենթ
Մարդով հատուկենտ,
Կամ թե սփռված մոլորակով մեկ...
Այս քարը, գիտե՞ք, վաղուց էր դրված,
Նա պիտի լիներ,
Ինչպես և եղավ այն Գողգոթայից առաջ ու հետո,
Որ ջրբաժանի պես Արաքս ու Եփրատ
Իրարից զատեց,
Եվ գոս մարդկությանն իր ոսկեծաղիկ գրիչը նետեց,
Տե'ս,ասաց մի օր, սա է գոյության իմ զենքը միակ,
Ես չունեմ այլ զենք
Ու իմ կռիվը կռիվն է հոգու,
Ոչ առուծախի,հողի ու նավթի...
Այդպես դրվեցին քարեր սրբատաշ`
Մտքի պատերը անվերջ շարելով,
Ու բարձրանալով ծովից էլ բարձր,
Ինրպես իր լեռը Մասիս անունով,
Տեսե՞լ ես, ասա, ինչպես է բացվում այգն Արարատյան,
Ինչպես է ծաղկում մեր ծիրանենին
Ու ծիրանափողը ինչպես գերում...
Այդպես գերում է տողը մայրենի,
Որ նուրբ ձեռքերով մեր գրիչների
Ծաղկում է,ծաղկում մինչև Արարում,
Մինչև Բարձյալը հենց ինքն է իջնում`
Նոյան տապանով,
Որ կարդա գիրը մեր աստվածատառ...
Էլի Քար ընկավ մեր Վերնատնից,
Մի քար պակասեց` պատմիչ, ասողիկ,
Բայց այդ հպումից ասես մեր հողում
Նոր ծաղիկ բացվեց մի նոր անունով,
Ու նոր մանուկներ խանդաղատանքով
Նրա շուրթերի անուրջն են խմում,
Պատրանքը նրա տողերի բոսոր,
Պատգամը նրա օրերին միտված.
Գու՞ցե մարտիկ է եղել այս կյանքում
Եվ կամ մի ընկեր բոլորից սիրված,
Գու՞ցե մանկության օրերում թաքուն
Նա էլ է իջել ափը Փարվանա
Ու աշնանատեսիլ խոհերը տեսել
Իր համերկրացու,
Գուցե երդվել է պատանության հետ`
Բերել մոռացված ծաղիկը Մշո...
Լուռ խոնարհվում են Քարերը հայոց`
Խաչքար դառնալու ԱՆՀԱՍ մարմաջով...

Մարինե Մկրտչյանի ֆեյսբուկյան գրառումից