«Մեռելի վրա` մեռած ծախս. ոչ տեսնող կա, ոչ ճանաչող, ոչ հարգող». Սոս Սարգսյան

Մարդը նվիրատվություն է անում` դպրոց է կառուցում, սրահ, մի դասարան, ուզում է անունը վրան գրվի, կամ հանգուցյալ մոր, հոր հիշատակին նվիրվի: Չի կարելի. «կոմունիստական մեր բարոյականությանը» անհարիր է:
Թատրոնը –ամանակին ուզեց իր փորձասրահներից մեկը կոչել Աճեմյանի անվամբ: Վերևի սաստոցից սառեցինք` ո՞վ է ձեզ թույլ տվել, Կենտկոմի որոշում եղե՞լ է …
Ուր մնաց թե ինչ-որ մի անհատ, առանց հատուկ որոշման …
Հերն էլ անիծած: Մեր հարուստն էլ գնում է հարյուր հազարանոց քարը դնում հոր գերեզմանին: Մեռելի վրա` մեռած ծախս. ոչ տեսնող կա, ոչ ճանաչող, ոչ հարգող …
Սաղմոսավանքի «Գրչատունը» տասներեքերորդ դարում կառուցել են ծնողները ի հիշատակ իրենց վաղամեռիկ դստերը: Քանի՜ ողորմի է ասվել …

Սոս Սարգսյան «Վարագույրից այն կողմ»