Արտագաղթի դրական «սալդոն»

«Հրապարակ»-ը գրում է.

«Մենք բոլորս էլ շատ կուզենայինք Նաիրա Կարապետյանի նման դրական տեղաշարժեր արձանագրել երկրում. ասել, որ արտագաղթը փոխարինվում է ներգաղթով, մարդիկ ավելի բարեկեցիկ են սկսել ապրել, ավելի գոհ ու երջանիկ են, քաղաքներն ու գյուղերը բարեկարգվում են, ծնելիության ցուցանիշները բարձրանում, կյանքի տեւողությունը երկարում է եւ այլն:

Բայց անգամ այն հարցերում, որտեղ դրական ինչ-ինչ տեղաշարժեր կան, դրանք հանրային բնույթի չեն ու համակարգային չեն: Այո, «Գազպրոմ-Արմենիայի»՝ նախկին «ՀայՌուսգազարդի» աշխատողների աշխատավարձերը բարձրացան, բայց ի՞նչ գնով՝ մի ամբողջ հանրության գազային «շոկի»: Եվ մի մոռացեք, որ խոսքն ընդամենը մի 8 հազար մարդու մասին է:

Ճիշտ է՝ Դիլիջանում միջազգային դպրոց է կառուցվում, ասում են՝ փառահեղ կառույց է, եւ բարձրորակ կրթություն են տալու, բայց այնտեղ հիմնականում դրսից ժամանած երեխաներ են ուսանելու, եւ մեր կրթության մակարդակն այդ դպրոցի առկայությունից չի փոխվելու: Ճիշտ է՝ խոստանում են, որ մի 30 տարի հետո ՀՀ քաղաքացիները բարձր թոշակ են ստանալու, բայց այսօր այդ 5 տոկոսի կորուստը մարդկանց համար ավելի շոշափելի է, քան 30 տարի հետո ստանալիք կասկածելի գումարները: Հյուսիս-հարավ «գրանդիոզ» նախագիծ են իրականացնում, բայց հայտնի չէ, թե այդ վարկերի տակից մեր սերունդները ոնց են դուրս գալու:

Վերջապես Նաիրա Կարապետյանի հիշատակած արտագաղթի դրական «սալդոն»՝ ընդամենը մեկ տարի առաջ 11 հազար 600 մարդ ավելի է գնացել, քան 2013-ին: Բայց դրան էլ պատասխան կա՝ բոլոր նրանք, որ պիտի գնային՝ գնացել են, մնացել են չգնացողները, որոնք չեն գնալու, անգամ եթե կյանքը բազմապատիկ վատանա, անգամ եթե գնալու տեղ ունենան: Այնպես որ, ցանկացած «դրական» փոփոխություն թվացյալ է, մեդալը շրջում ես՝ ամեն ինչ փլվում է»: