«Հրապարակ». Կիևից փախած ուկրաինական պաշտոնյաների ունեցվածքն ու հայ հանրությունը

Վերջին օրերին ուկրաինական դեպքերին հետեւող հայ հանրության ուշադրությունը հատկապես գրավել է Կիեւից փախած ուկրաինական պաշտոնյաների ունեցվածքի ու հարստության նկարագրությունը: Այդ շքեղ տների ու առանձնատների կադրերը դիտող յուրաքանչյուր հայ այս օրերին մտածում է՝ տեսնես, որ հնարավոր լիներ մտնել մեր պաշտոնյաների տները, ի՞նչ տեսարանի ականատես կլինեինք: Կզիջեի՞ն արդյոք իրենց հարստությամբ մերոնք իրենց ուկրաինացի գործընկերներին:

Երեկ մեր ընթերցողներից մեկը, օրինակ, պնդում էր. «Մերոնք էդքան ախմախ չեն, որ իրենց տներում տենց հարստություն պահեն, շվեյցարական բանկերն ու զոքանչների տները սաղ լինեն»: Դժվար է չհամաձայնելը: Մերոնք նաեւ էդքան «ախմախ» չէին լինի, որ վտանգի զգացում չունենային եւ միտինգների սկսվելուն զուգընթաց չթաքցնեին իրենց ունեցածը: Վստահ եմ, որ այս դասը մերոնք շատ լավ են յուրացրել: Բայց արժեր, որ այլ դասեր էլ յուրացնեին: Ասենք այն, որ թալանչիներին ոչ միայն որդոց-որդի ապահովված կյանք է սպասվում, այլեւ խայտառակ ունեզրկման ու սեփական երկրից փախստական դառնալու հեռանկար:

Նաեւ այն, որ ժողովրդի համբերության բաժակը լցվելու սովորույթ էլ ունի, անգամ ամենահամբերատար ժողովրդինը, եւ երբ այդ բաժակը լցվում է, կարող է թացը չորի հետ խառնվել, եւ արդեն ոչ ոք չի զատի, թե քո գողացածն ու զանց առածը որքան է: Նաեւ այն, որ պատմության եւ առաջընթացի դեմն առնելը վտանգավոր է ու հղի անկանխատեսելի հետեւանքներով:

Ինչպես նաեւ այն, որ պաշտոնն ընդհանրապես հավերժ չէ, եւ երբ ձեզ թվում է, թե ձեր սերունդների համար անամպ ապագա եք կառուցում, կարող է ճիշտ հակառակը լինել՝ այնպես ստացվի, որ ձեր ժառանգները վճարեն ձեր փոխարեն եւ այս երկրի վրա այլեւս երբեք հանգստություն ու խաղաղ կյանք չունենան:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: