Ամերիկահայ դիզայների զարդերը ԱՄՆ-ում ցուցադրվում են թանգարաններում, նորաձևության շոուների ժամանակ (լուսանկարներ)

Դիզայներ Եվա Ադալյանի hand made զարդերն առաջին անգամ տեսել եմ Գաֆեսճյան կենտրոնում: Դրանք յուրահատուկ էին, մետաղները, քարերի ու ապակիների համադրությունն այնքան ներդաշնակ, որ անհնար էր դրանք չնկատել ու չհիանալ: Դրանցից յուրաքանչյուրն իր տեսակով, լուծումներով եւ գունային ներդաշնակությամբ արվեստի փոքրիկ գլուխգործոց է եւ անհնար է դրանց պարզապես զարդ անվանել: Ինչպես Եվան է ասում, դրանք իր սիրո եւ ջերմության արարումներն են: Հետագայում Եվային գտա համացանցում եւ facebook-ի միջոցով շփումների արդյունքում բացահայտեցի մարդու այն տեսակը, ով չի վախենում նորարարություններից, դժվարություններից եւ միշտ հաղթանակած է դուրս գալիս ցանկացած իրավիճակից:

Նրա կյանքը կարծես հոլիվուդյան պատմություն լինի ու այսօր ԱՄՆ-ում հայտնի զարդերի դիզայները խոստովանում է, որ կյանքում ոչնչի չէր հասնի, եթե չլինեին երազանքը, նպատակասլացությունն ու աշխատասիրությունը:

Եվան ԱՄՆ է մեկնել 1992թ.: Երազում էր դերասանուհի դառնալ, սակայն «ամերիկյան երազանքը» նրա համար այլ ճակատագիր էր նախապատրաստել: Նրա կյանքի նոր փուլը սկսվեց խիստ պատահական, երբ Հայաստանից բերված փայտե ապարանջանը կոտրվեց, եւ նա որոշեց նորոգել այն: Մի քանի օր տեւած աշխատանքի արդյունքում ապարանջանը վերածվեց նորաոճ շղթայի: «Այսպես սկսվեց զարդերի դիզայների իմ կարիերան»,- «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում պատմում է Եվան' հավելելով, որ սկզբում այնքան էլ լուրջ չէր վերաբերում նոր հոբբիին եւ հիմնականում ընկերուհիների կոտրված զարդերն էր նորոգում:

Հետագայում արդեն հոբբին վերածվեց ոչ միայն մասնագիտության, այլեւ կենսակերպի, եւ այսօր Եվայի զարդերը վաճառվում են ամերիկյան ամենահայտնի խանութներում, ցուցադրվում տարատեսակ շոուների ժամանակ, թանգարաններում եւ մոդեռն արվեստի ցուցասրահներում: Եվան հավաստիացնում է, որ յուրաքանչյուր անշունչ եւ կոպիտ իրի կարող է կյանք պարգեւել եւ դարձնել արվեստի գործ: Մարիխուննայի տերեւներ, լամինատ, լաթեր, պղինձ, հախճապակի: Առաջին հայացքից անսովոր եւ զարդ չհիշեցնող այս իրերը Եվայի ձեռքերով կլորանում են, նրբանում եւ դառնում են գեղեցկության չափանիշ:

Շուկայում Եվայի զարդերն առանձնանում են իրենց յուրահատկությամբ համարձակությամբ: «Իմ զարդերն այն մարդկանց համար են, ովքեր սիրում են կրել ստանդարտից դուրս զարդեր՝ չցանկանալով նմանվել ուրիշներին»,- ասում է Եվան' հավելելով, որ երբեք չի նկարում զարդն ու չի հավատում սիմվոլներին: Նրա խոսքերով' սիմվոլները սահմանափակում են, իսկ արվեստը սահմանափակումների իրավունք չունի:

Վերջին շրջանում Եվան նախապատվությունը տալիս է գույնզգույն քարերին. ասում է դրանք ավելի լավ են արտացոլում իր մտքերը, իսկ գույներից նախապատվությունը տալիս է դեղինին:

Վերջին տարիներին Եվայի աշխատանքները դարձել են պահանջված նաեւ Հայաստանում: Գաֆեսճյան կենտրոնում և Աղաքսակ խանութում արդեն մի քանի տարի է վաճառվում են Եվայի զարդերը, սակայն դիզայների ամենամեծ երազանքը Երեւանում խանութ ունենալն է: