«Հրապարակ». Հակասական զգացումներ «Դ!եմ եմ»-ի հանրահավաքին

«Մարտի 22-ի հանրահավաքին հակասական զգացումներ ունեի: Նախ ուրախ էի, որ երիտասարդների նախաձեռնությունը չտապալվեց, եւ հանրահավաքը կայացավ: Ի վերջո, պայքարի յուրաքանչյուր փորձ ողջունելի է եւ հարգանքի արժանի: Նաեւ հպարտանում էի, որ մեր երկրում այսպիսի երիտասարդ սերունդ է մեծանում՝ գրագետ, խելացի, անվախ, պայքարող:

«Դ!եմ եմ»-ի տղաներին լսելիս մտածում էի, որ մեր քաղաքական գործիչներից շատերը չեն կարող մրցել նրանց հետ իրենց գրագիտությամբ, հասունությամբ, հռետորական ունակություններով, խոսքի ազնվությամբ: Բայց ցավալի է, որ նրանց պայքարի արեալը սահմանափակվում է սեփական բարեկեցության պարագծում: Նրանք սարսափում են պայքարի «քաղաքականացումից», մինչդեռ մեր երկրի բարեկեցությունն ու ապագան կախված են ոչ թե մասնավոր օրենքներից՝ ինչպես կուտակայինն է, այլ քաղաքական գլոբալ գործընթացներից: Ոչ մի երկիր չի կարող առաջ շարժվել, եթե նորմալ ընտրություններ, ազատ մրցակցային դաշտ, հավասար հնարավորություններ չի ապահովում իր քաղաքացիների համար:

Իսկ դրանք բոլորը քաղաքական խնդիրներ են՝ քաղաքական գործընթացներից կախված: Հասկանալի է, որ երկու տասնամյակ շարունակ մեզանում վարկաբեկել ու ոչնչացրել են քաղաքական դաշտը՝ այնպես, որ «կուսակցություններ» բառը լսելիս մարդիկ արդեն զզվանք են ապրում: Սակայն քաղաքական գործունեության միակ միջոցն աշխարհում եղել եւ մնում են կուսակցությունները, եւ որքան էլ երիտասարդությունը խորշի այդ գործունեությունից, եթե իսկապես «նրանք են տերն այս երկրի» եւ որոշել են ապրել ու ստեղծագործել այստեղ, պետք է մտնեն քաղաքականություն: Պետք է փորձեն երկիրը շտկել, քաղաքականությունն ազնվացնել, իշխանությունը մաքրել: Քաղաքացիական պայքարի լոկալ օջախները մեզ ոչ մի տեղ չեն հասցնի»:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: