ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի 2014թ. տարեմուտի ուղերձը (մաս 3)

Lurer.com-ը, ՀՀ պաշտպանության նախարարության հետ համատեղ, Ձեր ուշադրությանն է ներկայացնում ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի 2014թ. տարեմուտի ուղերձը՝ հատվածաբար (սկիզբը՝ մաս 1, մաս 2):

«Կարգապահության ամրապնդման ուղղությամբ մեր աշ­խա­տան­քի շնորհիվ 2013 թվականին կարողացանք ապա­հո­վել զին­ված ուժե­րի պատմության մեջ լավագույն ցուցանիշը: Նվազեցին և՛ մահ­վան, և՛ մարմնական վնասվածքների դեպ­քերը: Կոռուպ­ցի­այի դեմ պայ­քարում մեր անելիքները նպատակաուղղվեցին ռիսկեր պարունակող բո­լոր ոլորտներին: Մեծ ուշադ­րություն դարձ­վեց հատ­կապես զորա­կո­չի արդար ու թափանցիկ անցկացմանը, մշակ­վեց նոր մեխանիզմ, որի գոր­ծարկմամբ նախատեսվում է ապա­գայում զորակոչերն իրակա­նացնել վիճա­կահանության միջո­ցով: Դրանով արդեն կբացառվեն միջնոր­դությունները, հովանա­վորչու­թյունը, տար­բեր ուղիներով օրեն­քը շրջանցելու փորձերը, և համա­պետական նշա­նակության կարևո­­րա­գույն միջոցառումը՝ զորա­­կոչը, անցկացվելով առավելա­գույնս ար­դար ու թափանցիկ, կարժանանա ժողովրդի լի­ակատար վստահությանը: Սա չափա­զանց կարևոր է մեզ համար:

Այնուամենայնիվ, ունեցած հաջողություններով հանդերձ, անց­­­նող տարում տարբեր ոլորտներում գրանց­վեցին բացթողում­ներ, և չնա­յած այդ ուղղությամբ կատարված մեծածա­վալ աշխա­տանքներին' հիմնական թերացումները կարգապա­հության ոլոր­տում էին: Տեղի ունեցան մահվան ելքով մի քանի դեպքեր, որոնց առնչությամբ իհարկե կատարվե­ցին մանրակրկիտ քննություններ, վեր­լուծվեցին պատճառները, և արվեցին հետևու­թյուններ այդպիսի դեպ­քե­րի հետագա բացառ­ման համար: Ես մի առիթով էլ եմ ասել, որ դրանց' հասարա­կության շրջանում լայն հնչեղություն ստանալն ընդ­հանուր առմամբ դրական եմ գնա­հատում, ոչ միայն այն առու­մով, որ դա խիստ օգտակար կարող է լինել, այլև այն, որ դա վկա­յում է զին­ված ուժերի թափանցիկության ու նաև այն մասին, որ բանակն իսկապես հայ ժո­ղովրդի ամենօրյա ուշա­դրության կենտ­րո­նում է: Ուզում եմ նորից կրկնել իմ այն միտքը, որ որքան էլ բարելավենք ցու­ցանիշները, այս ուղղու­թյամբ մեր աշխատանք­ների գերազանց արդ­յունքը միայն ու միայն 0 ցուցանիշն է, այսինքն՝ ոչ մի զոհ բա­նա­կում, և այդ ժամանակ միայն կարելի կլինի ասել, որ ամեն ինչ հիանալի է: Շատերը չգիտեն, որ ըստ վարկածներից մեկի՝ անգլերեն OK արտահայ­տու­թյունը զին­վորա­­կան ծագում ունի: Այն առաջացել է 0 killed՝ 0 սպանված արտա­հայտությունից: Եվ OK տառակապակցու­թյան իմաստը, ժո­ղովրդի մեջ զարգանալով, ընդհանուր առմամբ ձեռք է բերել «լավ է» արտա­հայտության նշանակություն:

Երկար տարիների զինվորական ծառայության ընթաց­քում շատ եմ մտածել զինված ուժերում արտակարգ դեպքերի կանխար­գելման և կարգապա­հու­թյան ամրա­պնդման մասին: Եզրակա­ցու­թյունս այն է, որ կար­գապահու­թյան ուղղու­թյամբ գերազանց արդ­յունքի միայնակ հաս­նել չենք կարող: Որո՞նք են արտակարգ պա­տա­հարների պատճառները՝ անվտանգության կանոնների խախ­տումը, զգոնության թուլացումը և ոչ կանո­նադրական միջ­անձ­նա­յին հա­րա­բերությունները: Առաջին երկու պատճառների կանխար­գելմանը նպա­տակաուղղված աշխատանքներում մեզ հաջողվել է բարձր արդյունքներ ստանալ և նմանատիպ պատա­հարների հավանակա­նու­թյունը մոտեցնել նվազագույնի: Իսկ ահա միջանձնային ոչ կանո­նադրական հարա­բերությունները հիմնականում բանակ «ներխու­ժած» փողոցային արատավոր բարքերի արդյունք են, որոնց դեմ, իհարկե, նույնպես պայքարում ենք, տարեցտարի բարե­լավում ցու­ցա­նիշները, բայց դեպքերն իսպառ վերացնելու համար մեզ պետք է օգնության գա հասարակությունը, պիտի «կռվենք» մի քանի ճակատ­ներով: Իսկ էլ որտե՞ղ կարելի է պայքարել ար­տակարգ պատահարներ «ծնող» փողոցային արա­տավոր բարքերի դեմ, եթե ոչ դպրոցում ու բուհում, որտեղ կրթվել ու դաստի­ա­րակվել են մեր բոլոր զինծառա­յողները՝ թե՛ զինվորը, թե՛ սպան, որտեղ գլխավոր դերերում մեր մանկա­վարժները՝ ու­սու­­ցիչներն ու դասախոս­ներն են, այսինքն՝ մեր ամբողջ մտավո­րա­կա­նությունը, մեր գիտական ներուժը: Էլ որտե՞ղ, եթե ոչ բանակում, որտեղ գլխավոր դերերում այդ նույն մանկավարժների դաստի­արակած հրամանատարներն են: Եվ մեր վերջնանպատակը պետք է լինի Ազգային բանակի լիակատար ձևավորումը, մեր բանա­կային մշակույթի լավագույն ավանդույթների վերականգնումը, որով­հետև պատիվ, պարտք, հայրենասիրություն հասկացու­թյուն­ները մեր բանակային մշա­կույթի անքակտելի մասն են: Ազգա­յին բանակ, որը կլինի մեր ազգային գա­ղա­փար­ների կրողը, որի հիմքում կլինեն հայ ազգային ոգին, դրան բնորոշ մարդ­կային հարա­բերու­թյունները, միջ­անձնա­յին առողջ հարա­բերու­թյուն­ները, և այս ամենի արդյուն­քում ան­խուսափելիորեն կտրուկ կբա­­րե­լավ­վեն զինված ուժերում կարգա­պահության ցուցանիշ­ները:

Ահա՛, այս գաղափարով առաջնորդվելով էլ որոշել եմ 2014 թվականին պայքար հայտարարել «փողոցի»' փո­ղո­ցա­յին արա­տավոր բար­քերի դեմ և այդ պայքարում օգնու­թյան կանչել երկու կարևոր օղակ­ներին՝ դպրոցներին ու բարձրա­գույն ուսում­նական հաստատու­թյուն­ներին, ինչպես նաև բո­լոր ծնողներին: Այսինքն՝ պետք է գործի լծվենք ազգովի, չէ՞ որ մեր բանակը, ինչպես նշեցի, առաջին հերթին Ազգային բանակ է, որը ձևավոր­վել է հանուն հայ ժողովրդի լինելիության, նրա միասնական ջան­քով, հերոս զավակների մաքառմամբ և հաղթանակ տարել հենց ազգային ոգու, հա­յին բնորոշ արժանիքների շնոր­հիվ: Հիմա նորից փորձության առջև ենք և եթե չկարողանանք այն հաղթա­հարել, դավաճա­նած կլի­նենք մեր ազգա­յին գաղափա­րախո­սու­թյանը, դավա­ճանած կլինենք մեր հերոս ընկերներին, դավա­ճանած կլի­նենք ինքներս մեզ: Միավոր­վե՛նք: Հիմա՛ է ծնվել այս գաղափարը. ո՛չ թե 10 տարի առաջ, ո՛չ թե 2 տարի առաջ, այլ հենց հիմա՛: Նշանակում է՝ հասունացել է արդեն պահը, եկել է ժամանակը՝ համա­ժողովրդական միաս­նության միջոցով հեր­թա­­կան անգամ հաղթա­նակի հասնելու:

Իհարկե, մենք միշտ էլ թերությունների պատճառները փնտրել ենք մեր մեջ և որևէ բացասական երևույթ չենք փորձել արդարացնել: Ես նույնիսկ զինված ուժերում արգելել եմ արտա­կարգ պատա­հար­նե­րը արդարացնելու միտումով հնչող հետևյալ երկու արտահայտու­թյու­ն­նե­րը՝ «Բոլոր բանակներում էլ լինում են» և «Բանակը հասարա­կության հայելին է»: Ի պատասխան «Բոլոր բանակներում էլ լինում են» արտա­հայ­տության՝ ես միշտ նշում եմ, որ մենք այս առումով այլ բանակների հետ համեմատ­վելու իրավունք չունենք. նախ՝ մերն առանձնահատուկ է, նորից եմ կրկնում՝ Ազգային բանակ, երկրորդ՝ մենք փաստացի պատերազմող երկիր ենք, և մեզ համար մեկ զինվորի կյանքը կամ առողջությունը անհա­մեմատ թանկ պիտի լի­նի, պարզա­պես անգին: Իսկ «Բանակը հասարակության հայելին է» արտա­հայտության վերաբերյալ կասեմ հետևյալը: Ինչ խոսք, որ բա­նա­կը հասարակության ծնունդն է ու «հոգեզավակը»: Այո՛, շատ բան մենք հասարա­կությունից ենք ստանում: Սակայն բանակը քաղա­քա­ցիա­կան հիմնարկներից մեծապես տարբերվում է գործող ներ­քին օրենքներով, հատուկ ռեժիմով, հրամանատա­րական ուղղա­­հայաց ենթարկվածությամբ, և մենք, հետևաբար, պետք է կարո­ղանանք ավելի հեշտ հաստատել մեր կամեցած կարգը, ավելի արագ արձա­գանքել ամեն մի իրավի­ճակի: Այսինքն՝ որքան էլ որ դժվար է, այնուամենայնիվ մենք կարող ենք մերժելի երևույթ­ները, բարքերը բանակում վերացնել: Ինչպե՞ս: Համապատասխան պայմաններ ստեղծելո՛վ»:

Շարունակելի