«Ազգ». Անզորություն

Ամեն անգամ, երբ հայերի ու հայության դեմ Հայաստանից դուրս աշխարհի որեւէ մասում որեւէ բռնարարք է կատարվում, անզորության զգացումն է պատում մեզ: Այդպես եղավ, հիշելու համար ընդամենը մի երկու դեպք, Հրանտ Դինքի սպանությունից, Գուրգեն Մարգարյանի կացնահարումից հետո: Սովորաբար նման դեպքերին եւ բռնարարքներին հետեւել է մեր հակազդեցությունըՙ բացառապես բողոքի արտահայտություններով, դիվանագիտական որոշ քայլերով ու, կարիքի դեպքում, մարդասիրական օժանդակություններով, ավելի շուտՙ սեփական խղճի հանգստությանը ծառայող: Գրում է «Ազգ»-ը:

Անզորության զգացումը պատել է մեզ նորից, այս անգամՙ հայկական ու հայարմատ Քեսաբի դեմ թուրքական ջարդարարությանը հաջորդող այս օրերին: Վրդովված է ողջ հայությունը, ցավում է դեռ շարունակվող ողբերգությունը, տանջում է մենակ եւ անզոր գտնվելու տվայտանքը: Ճիշտ է, այս անգամ էլ եղան բողոքի արտահայտություններ, որոնցից առաջինը Հաագայից պաշտոնապես հնչեցրեց Հանրապետության նախագահը, որին հետեւեցին կամ կանխեցին մեր հոգեւոր առաջնորդները, կուսակցությունները: Այս անգամ էլ կատարվեցին ու դեռ կկատարվեն դիվանագիտական քայլեր, որոնց իբր բազմանշանակՙ բայց իրականումՙ աննշանակ բանաձեւումը Ազգային ժողովում կատարեց մեր արտգործնախարարը («Մեր ներկայացուցիչներն արդեն ձեռնարկել են համապատասխան քայլեր», եւ այլն): Եղավ նաեւ, այս անգամՙ աննախադեպ, խորհրդարանի մեր 6 պատգամավորների փաստահավաք (fact finding) առաքելությունը Սիրիա, որը տարօրինակ երկչոտութամբ որակվեց իբրեւ «մասնավոր այց»: Տակավին կլինեն նաեւ մեծ ու փոքր կազմակերպությունների նվիրահավաք¬օգնությունները աղետահար մեր ազգակիցներին...

Բայց մնում է ու դեռ կմնա անզորության զգացողությունը:

Շարունակությունը` «Ազգ» շաբաթաթերթում: