«Հրապարակ». Մեր պաշտոնյաներն ամեն ինչ անում են աթոռի վրա «մեռնելու» համար

Ինչքան քիչ բան է հարկավոր մարդուն՝ սեփական ինքնագնահատականը բարձրացնելու համար: Մի քանի դեպքերի ու իրադարձությունների համընկնում եւ վերջ: Գրում է «Հրապարակ»-ը:

Այս համատարած էյֆորիայի ֆոնին թերեւս ամենահամեստը «Բարգավաճ Հայաստանն» է, որը, չգիտես ինչ-որ պայմանավորվածությունների, թե տարրական խելքի ու պարկեշտության շնորհիվ, ձեռնպահ է մնում հայտնի մուլտֆիլմի գորտի օրինակով թմբկահարելուց՝ «էտո յա, էտո յա»:

Նույն տարրական պարկեշտության ու նաեւ խելքի պակասն է պատճառը, որ հիմա տեղից ելնողը քննադատում է վարչապետին, նրա վրա բարդում արած ու չարած մեղքերը, հայհոյում ու հայտարարում, որ «վաղուց ժամանակն էր»: Քանի դեռ մեր հասարակության մեջ չի արմատացել այն կանոնը, որ մարդուն կարելի է, անգամ պետք է քննադատել այն ժամանակ, երբ նա պաշտոն է զբաղեցնում, իսկ հեռանալուց հետո առնվազն լռելն է բարոյականը, մենք քաղաքակիրթ հանրույթ կոչվելու իրավունք չունենք: Առավել անընդունելի եւ մերժելի է, որ այդ քննադատությունը հնչում է իր թիմակիցների կողմից:

Այս ֆոնին թերեւս ամենապարկեշտը Սամվել Նիկոյանն է, ով գործող վարչապետին պաշտպանում էր այն ժամանակ, երբ նա վարչապետ էր, եւ պաշտպանում է հիմա, երբ այլեւս վարչապետ չէ: Պաշտոնաթողությունից հետո հնչող քննադատություններն ու դատապարտումներն են նաեւ պատճառը, որ մեր պաշտոնյաներն ամեն ինչ անում են աթոռի վրա «մեռնելու» համար: Նրանք քաջ գիտակցում են, որ պաշտոնին հրաժեշտ տալուց հետո նրանց ծանր «փորձություններ» են սպասվում՝ մտերիմների դավաճանությունից մինչեւ մեղադրյալի աթոռ, ուստի պետք է ատամներով պահել այդ աթոռը եւ դրա համար գնալ ամենավերջին ստորություններին: Եվ եթե ուզում ենք, որ մեզանում աթոռն ու կյանքը մեկ չլինեն, պետք է փոխենք մեր վերաբերմունքը հեռացողների հանդեպ:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: