«Հրապարակ». «Տիգրան Սարգսյանը հարգալից էր, բայց խնդրանքները կատարելու սովորույթ չուներ»

Հուսանք՝ Տիգրան Սարգսյանին ու նրա կառավարությանը փնովելու վերջին առիթներն ենք օգտագործում, քանզի հեռացողի հետեւից մենք՝ հայերս, սովորաբար «կամ լավը, կամ ոչինչ» սկզբունքով ենք առաջնորդվում: Բնականաբար, պատգամավորները չէին կարող չանդրադառնալ նախկին վարչապետին 2013թ. բյուջեի կատարողականը քննարկելիս: Եվ նախկին կառավարության «սկանդալների» թոփ տասնյակն էլ հաստատ 10 կետով չի սահմանափակվում, ինչպես 10 կետով չի սահմանափակվում մեր բոլոր բարձրաստիճան իշխանավորների ու տարբեր տարիների պատասխանատուների մեղքերի ցանկը: Անշուշտ, օբյեկտիվ վերլուծության դեպքում կհամոզվենք, որ այդ մեղքերի մի մասն անխուսափելի էին, նրանց անձով չպայմանավորված:

Բայց մի մեղք կա, որից կարող են նրանք խուսափել, եւ դա հնարավորինս կթեթեւացնի այդ ցանկն ու հետագայում ատելությամբ հիշվելու հավանականությունը: Դա կոնկրետ մարդկանց եւ ընդհանրապես՝ հանրության նկատմամբ վերաբերմունքն է: Երբ մարդը, պաշտոնյան սիրում է մարդկանց, հարգանքով վերաբերվում իր շրջապատին, ուշադիր է, կարեկցող, սիրալիր, նրան հնարավոր չէ ատել: Անհատների ատելության մասին չէ խոսքը, այլ հանրության: Սովորաբար հանրությունը մերժում է նրանց, ովքեր իրենց ամբարտավան են պահում քարտուղարուհու, վարորդի, թիկնապահի, տեղակալի, տարեց աշխատակցի, սկսնակ մասնագետի նկատմամբ: Տիգրան Սարգսյանի մասին ասում են, որ նա հարգալից էր իր շրջապատի նկատմամբ, բայց նրանց հոգսերը հոգալու, խնդրանքները կատարելու սովորույթ չուներ: Իսկ հրաժարականից հետո իր հետ աշխատած թիմը, որը հազիվ մեկ տասնյակի էր հասնում, բառացիորեն հայտնվել էր փողոցում: Այս առումով ուրախալի էր լսել, որ նրա ֆինանսների նախարարը, աշխատակազմի ղեկավարը, ապա նաեւ մամուլի քարտուղարն ու օգնականն աշխատանքի են տեղավորվել:

Շարունակությունը` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: