Ձեռքը սեղանին խփելու և պորտաբույծներին «վաստակած հանգստի» ուղարկելու ժամանակը

Անցած ուսումնական տարում մայրաքաղաքում հիմնական դպրոցն ավարտել է 6 հազար 868 աշակերտ: Հանրակրթական դպրոցներում ուսումնասիրության արդյուքներով' գերազանցության վկայական է ստացել 374 հավակնորդներից 200-ը, տեղեկացնում է orer.am-ը:

Երևանի քաղաքապետարանի ենթակայությամբ գործում է 159 կրթական հաստատություն, այդ թվում՝ 144 հիմնական դպրոց, 12 միջնակարգ դպրոց, որից երկուսը՝ կրթահամալիր («Հ. Կոջոյան», չորս հատուկ դպրոց' հ.8 կրթահամալիր' խոսքի ծանր խանգարում ունեցող երեխաների համար, կույրերի երեկոյան մեկ դպրոց (գործում են 6-12-րդ դասարաններ), ինչպես նաև h.2 և h.6 դպրոցները'մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների համար:

Սա առավել վատ ցուցանիշ է, քան եղել է անցած տարի: Պատկերացնու՞մ եք, ավանդաբար կրթական բարձր ցուցանիշներ արձանագրած Հայաստանի մայրաքաղաքում մեկ դպրոցին ընկնում է ընդամենը… 1.25 գերազանցիկ: Սա այն դեպքում, երբ իմ սովորելու տարիներին, ասենք, Նոյեմբերյանի միայն մեկ դպրոցը տարին ունենում էր առնվազն 20-25 գերազանց շրջանավարտ: Սա հեռավոր շրջկենտրոնի մեկ դպրոցում միայն, իսկ ավանդաբար ամբողջ շրջանից հարյուրավոր գերազանցիկներ էին ավարտում:

Այժմ, երբ զանազան կրթական ծրագրերն ու նորահայտ տեխնոլոգիական հնարավորությունները, թվում է, առավել դյուրին և մատչելի պետք է դարձնեին կրթությունը՝ մենք արձանագրում ենք տխուր ցուցանիշներ: Արդյո՞ք մենք հետևություններ անում ենք այս խայտառակ ցուցանիշներից. ո՛չ, չենք անում:

Անցած տարի ևս եղել է նույն պատկերը՝ մի քիչ ավել-պակասով, սակայն որևէ միջամտություն՝ կրթական մակարդակը բարձրացնելու ուղղությամբ չի արվել, հակառակ պարագայում այս տարի ավելի տխուր վիճակագրություն չէինք ունենա: Թող հազար անգամ ինձ ների արձակուրդը վայելող կրթության նախարար Արմեն Աշոտյանը, բայց իրենց ժամանակը սուրճ ֆռթացնելով սպառող դպրոցի տնօրենների մեջ մասը անցած տարվա ցուցանիշից հետո պետք է պատասխանատվության ենթարկվեին, որպեսզի զօր ու գիշեր հետևեին իրենց աշակերտների ուսումնառության ընթացքին, ոչ թե շարունակեին ևս մեկ տարի սուրճ սպառել և հանրությանը ներկայանալ առավել խայտառակ դեմքով…

ԲՈՒՀ-երում սովորող ուսանողները, շնորհիվ գնահատման համակարգի, տարեցտարի «մաղվում» են և գնահատվում ըստ աշխատասիրության: Բացի այս կամ այն պաշտոնյայի հետ խնամի-քավոր-բարեկամական կապից՝ ի՞նչ չափորոշիչներով են որոշվում տնօրենների հետագա պաշտոնավորության հարցը: Եվ արդյո՞ք, պարոն Աշոտյան, չեք կարծում, որ ձեռքը սեղանին խփելու և «պորտաբույծներին» վաստակած հանգստի ուղարկելու ժամանակն է…

Մնամ ձեռքդ սեղանին սպասող՝

Վարուժան Բաբաջանյան