Փոխզիջում ենք, զիջվում ենք...

...Ողջամիտ, իրավացի և համարժեք փոխզիջումներն անհրաժեշտ են։ Մենք պատրաստ ենք անել զիջումներ, եթե դրանք չեն խաթարում մեր երկրի անվտանգությունը, եթե դրանք չեն հանդիսանում պատեհ առիթներ մեր հակառակորդի համար՝ մեզ վրա նոր հարձակումներ գործելու...

Ողջամիտ, իրավացի և համարժեք փոխզիջումներն առնչվում են Ղարաբաղյան խնդրին։ Խոսքերի հեղինակն էլ ոչ ավել, ոչ պակաս՝ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանն է։

Թեմային անդրադարձել է Ֆրանսիայի խորհրդարանի էլեկտրոնային թերթի հետ զրույցում:

Ինչու՞։ Ինչու՞ է Բակո Սահակյանը հնչեցրել այս տողերը։ Հարցի պատասխանը այս պահին փնտրում են շատ վերլուծաբաններ, լուրջ տեսքով տիկնայք և պարոնայք մեկնաբանություններ են հնչեցրում, իսկ հարցի պատասխանը թերևս ավելի քան պարզ է՝ դա է պահանջում միջազգային հանրությունը։

Միջազգային հանրությունը մեզանից զիջում է պահանջում։

Հայաստանի իշխանությունները պատրաստ են զիջել միջազգային հզորներին, պատրաստակամ են նաև արցախցիները։

Արցախցին այս դեպքում հավաքական կերպար չէ։ Այս դեպքում բուն իշխանությունն է, որը քիչ առաջ է խոսել ֆրանսիական մամուլի հետ՝ կիսելով հայաստանյան կոլեգայի մտքերը։

Հիշում ե՞ք, ընդամնեը օրեր առաջ ՀՀ նախագահ Սարգսյանն էր թեմայի շուրջ զրուցել Պուտինի հետ ու նշել՝
հակամարտության կարգավորման համար անհրաժեշտ են փոխզիջումներ:

Այդ ժամանակ էլ թեման տաք-տաք ծեծեցին, հազար ու մի կարծիքով համեմեցինք, լսեցինք խորհուրդներ, որ այս դեպքում խոսքը բնավ էլ տարածքային զիջման մասին չէ, որ ֆլան է, որ ֆստան է։

Բայց՝ ոչ։

«Փոխզիջումներ ասելով՝ սովորաբար նկատի ունեն այն կետերը, որոնք նկարագրված են, օրինակ, կարգավորման մադրիդյան առաջարկներում: Դա իր մեջ պարունակում է տարածքային զիջում Արցախի կողմից ինչ-որ միջանկյալ կարգավիճակի դիմաց և հարակից այլ հարցեր: Այս դեպքում, կարծում եմ, արտաքին դերակատարները փոխզիջում ասելով հենց սա նկատի ունեն»։

Սա ես չեմ ասում, ասում է ԼՂՀ ընդդիմադիր պատգամավոր Հայկ Խանումյանը։

Լրատվամիջոցներից մեկին տված հարցազրույցում պատգամավորը ասել էր, որ իր համար Արցախյան հակամարտության մեջ փոխզիջումային տարբերակ լինել չի կարող, քանզի կողմերն ունեն առավելապաշտական մոտեցումներ և չունեն հակամարտության կարգավորման մոտիկ պատկերացումներ:

Պատգամավորը չէր տեսնում այդ տարբերակը, բայց այն տեսավ նախագահը։

Տեսավ այն երկրի նախագահը, որի ժողովուրդն ու համայն հայությունը ընդամենը 4 ամիս առաջ կյանքի գնով հետ շպրտեց ադրբեջանական զորքին, այն երկրի նախագահը, որի ժողովուրդն ու համայն հայությունը պատրաստ են մինչև վերջին կաթիլ արյունը պայքար մղել ու չգնալ զիջման։

Ախր զիջումը նշանակում է սահմանների փոփոխություն։

Ախր զիջումը նշանակում է տալ Արցախն ու հիմա էլ կռիվ մղել Գորիսի մատույցներից։

Իսկ մենք փոխզիջում ենք, զիջվում ենք...

Իսկ ի՞նչ կարող է մեզ տալ Ադրբեջանը։

Հարցին օրերս պատասխանել էր ԼՂՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր Վահան Բադասյանը.

Ադրբեջանը ինձ չի կարող տալ ոչինչ՝ բացի պատերազմից, մահից ու սարսափից. արցախցին այսպես է մտածում...

Անի Սահակյան