Մի «Զապոյի» կուսակցություն Հանրապետականը խոսում է ուրիշների «Ժիգուլիների» մասին

Հիշո՞ւմ եք 90-ականների սկիզբը, երբ Անկախության բանակի հենքի վրա ձեւավորված ՀՀԿ-ն ընդամենը մի քանի անդամ ուներ՝ լուսահոգի Աշոտ Նավասարդյանի գլխավորությամբ։ Փոքրաթիվ կուսակցություն էր, բայց՝ սկզբունքային ու գաղափարական։ Այն ժամանակ մարդիկ կատակով նկատում էին, որ հանրապետականները մեկ «Զապոյի» կուսակցություն են։ Իրականում՝ կուսակցության մի քանի անդամներ տեղաշարժվում էին Աշոտ Աղաբաբյանի՝ Բուռնաշի «Նիվայով», որի «ուղեւորներից» մեկը Բուռնաշի փեսա Գալուստ Սահակյանն էր։ Այսպես՝ փեսա-աներձագով, ընկերներով, մի համեստ կուսակցություն էին ստեղծել՝ մեկ մեքենայի մեջ տեղավորվող։

ՀՀԿ-ի աստեղային ժամը եկավ 1999-ին, երբ երջանկահիշատակ Վազգեն Սարգսյանը որոշեց՝ Երկրապահի քաղաքականացված հատվածին անդամագրել այս կուսակցությանը։ Ու հավատացնում եմ՝ միայն այն պատճառով, որ Վազգենին դուր էր եկել ՀՀԿ-ի դասական անունը։ Եթե Վազգենը ողջ մնար, այսօր միանգամայն այլ կուսակցություն կունենայինք, բայց նրա մահից հետո՝ ՀՀԿ- ն վերածվեց անդեմ ու կոռումպացված չինովնիկության «քաղաքական տանիքի»։ Անդրանիկ Մարգարյանի ու Սերժ Սարգսյանի «թեթեւ ձեռքով»։ Ու եթե Մարգարյանի նախագահության տարիներին ինչ-որ չափանիշներ պահպանվում էին, օրինակ՝ քեֆի սեղանին մեկ-մեկ Նժդեհին էին հիշում, հետո՝ այդ «ձեւականություններն» էլ մի կողմ դրեցին։ Հիմա՝ ՀՀԿ-ն տիպիկ օլիգարխիկ կուսակցություն է, որի գաղափարախոսությունը փողն ու իշխանությունն են։

Այս տխուր պատմությունը չի կարող անծանոթ լինել Սերժ Սարգսյանի «ձեռամբ» հանրապետական դարձած եւ պատգամավորական մանդատի տիրացած փորձառու լրագրող Մարգարիտ Եսայանին։ Բայց ինչպես «նոր հայերից» շատերին, այնպես էլ՝ «նոր հանրապետականներից» շատերին՝ բնորոշ է ցինիզմը, ամեն բան քանակով գնահատելու բարդույթը։ Մարգարիտ Եսայանը, գուցե նույնիսկ արդարացված, խոսում է այն մասին, որ պետք է խստացվեն կուսակցություն ստեղծելու չափանիշները ու դա նկարագրում է շատ պատկերավոր ձեւով. «Եվ չի կարելի ղեկավարման ղեկը տալ նման ուժերի, ովքեր անգամ գաղափարախոսություն չունեն: Քաղաքական ուժերը գնալու են ընտրողների ձայնը խնդրելու և չպիտի նստեն մեկ ժիգուլու մեջ, ասեն՝ էսքանն է մեր կուսակցությունը, մենք եկել ենք ձեր ձայնը խնդրելու: Սա լուրջ չէ՞, ի՞նչ են իրենցից ներկայացնում այդ ուժերը, որ մասնակցեն ընտրություններին: Մի ժիգուլու պասաժիր հավաքել՝ զոքանչ-աներ, քեռի-բաջանաղ ու ասել, թե սա կուսակցություն է, խելամիտ չէ»։ Մարգարիտը, կարծես թե, պատմում է ՀՀԿ-ի «աղջիկ» տարիների պատմությունը։ Ես Եսայանին չեմ մեղադրում, ուղղակի ուզում եմ ենթադրել, որ եթե փեսա-աներձագ Գալուստ Սահակյանն ու Բուռնաշը կարողացան ահռելի իշխանության ու կարողության տեր դառնալ մի «Նիվայով», ուրիշներն էլ դա կարող են անել՝ «Ժիգուլիով»։

Սարգիս Հակոբյան