Նիկոլ Փաշինյանը նոր օլիգարխներ և մոնոպոլիստնե՞ր է «աճեցնում»

 

Ուշագրավն այստեղ այն է, որ մամուլի ներկայացուցիչներին թռչնաֆաբրիկայի հեռախոսահամարը փոխանցել էին «Նալբանդյան հոլդինգից»: Օրեր առաջ մամուլը գրել էր, որ Ծաղկաձորի «Գոլդեն Փելիս» հյուրանոցային համալիրը 5 մլրդ դրամով գնել է «Պրոյեկտ ինտեր-ինվեստ» ՍՊԸ-ն, որի 100% բաժնետերը Նարեկ Նալբանդյանն է, որն այս ընկերությունը ձեռք է բերել 2018-ի դեկտեմբերին Մայիլ Թորոյանից: «Պրոյեկտ ինտեր-ինվեստ» ընկերության համար 2019-ին կառավարությունը  արտոնություններ էր սահմանել՝ ներդրումային ծրագրի շրջանակներում 3 տարի ժամկետով հետաձգել ընկերության համար ԱԱՀ-ից, ինչպես նաեւ ազատել մաքսատուրքից՝ ներդրումային ծրագրի շրջանակներում։

Այս ընկերության ֆեյսբուքյան էջում 2021 թվականի օգոստոսին հրապարակվել է լուսանկար, որտեղ Նարեկ Նալբանդյանը Սեւանա լճի ափին շրջակա միջավայրի այն ժամանակվա նախարար Ռոմանոս Պետրոսյանի հետ է։ Նախարարության տվյալ օրվա հաղորդագրության մեջ հիշատակվում է Սեւանա լճի հանրային լողափում կատարված աշխատանքները, նշվում է, որ ընկերության աշխատանքներից տպավորված է նախարարը, սակայն, նշված չէ, թե որ ընկերությունն է։

Մամուլը գրել էր նան, որ Նալբանդյանին է պատկանում նաեւ «Շիրակ» թռչնաֆաբրիկան, «Նոր Լուսակերտ» թռնչաֆաբրիկայի 50 տոկոս բաժնետերն է:  Նալբանդյանը նաև անասնակերի, այսպես ասած` կոմբիկերի արտադրություն ունի: Համակցված կերերի արտադրությունն իր հարազատ Եղվարդ քաղաքում, ավելի կոնկրետ՝ «Եղվարդի համակցված կերեր» գործարանում է իրականացնում: Մամուլը նաև գրել էր, որ Նալբանդյանը խոշոր ներկրող է. մի քանի հարյուրի հասնող ապրանքներ է ներկրում Հայաստան: «Գոլդեն Փելիսի» գնորդը հետաքրքրված է նաև ավտոապահեստամասերի առքուվաճառքով, նաև ցեմենտի գործ է անում ու ակտիվ կապեր ունի այդ շրջանակներում:

 

Ձվի շուկայում ստեղծված քաոսը, կարծես թե, մոտ չէ լուծվելուն, համենայնդեպս, պատկան մարմինները այդ ուղղությամբ որևէ լուրջ և գործնական քայլեր չեն կատարում: Հեղափոխությունից առաջ Նիկոլ Փաշինյանը մեղադրում էր Սերժ Սարգսյանին՝ այսպես ասած սեփական օլիգարխներ աճեցնելու և մոնոպոլիստներ ստեղծելու մեջ, իսկ այսօր՝ կարծես թե այդ նույն գործելաոճը որդեգրել է նաև ինքը՝ Փաշինյանը: Ամեն դեպքում, տարակուսելի է, որ երեք տարի շարունակ չվաճառվող հյուրանոցը վերջապես գնորդ է գտնում, այն էլ՝ 5 միլիարդ դրամով և դրանից անմիջապես հետո հյուրանոցը գնած անձին պատկանող թռչնաֆաբրիկան որոշակի դեմպինգային վարք է սկսում դրսևորել ձվի շուկայում: Այստեղ, իհարկե, գլխավոր հարցերը ուղղված են իշխանություններին, որոնց լուռ համաձայնության ներքո էլ այս ամենը տեղի է ունենում: Գործարարը, ինչպես ասում են, բաշարում է` անում է, քանի որ գործարարի նպատակը հենց իր բիզնեսը առաջ մղելն ու զարգացնելն է: Ավելին՝ օլիրգախ բառը ինքը` Փաշինյանը, վիրավորական չի համարել և եթե նայենք դասական տնտեսագիտությանը, ապա օլիգարխ հասկացության մեջ վիրավորական ոչինչ չկա, դա պարզապես քաղաքական համակարգում գործող մեծահարուստ մարդ է: Հետևաբար՝ հարցերը ուղղված է են հենց քաղաքական համակարգին: Ինչպես հասկանում ենք՝ հետհեղափոխական Հայաստանի իշխանությունները որևէ վատ բան չեն տեսնում օլիրգախների ձևավորման և մենաշնորհների ձգտման միջև...