Բաց նամակ Տարոն Մարգարյանին. ուսուցիչները բողոքում են Անահիտ Բախշյանից

Դ. Դեմիրճյանի անվ. հ. 27 դպրոցի ուսուցիչների համակազմը բաց նամակ է հղել քաղաքապետին, որը ներկայացնում ենք ստորև.

«Մեծարգո քաղաքապետ պարոն Տարոն Մարգարյան.

Երևանի Դ.Դեմիրճյանի անվան հ.27 հիմնական դպրոցի մանկավարժական համակազմի «համբերության բաժակը» ի վերջո լցվեց...
Համոզվեցինք, որ ամենազոր ժամանակն անգամ (շուրջ 5 տարի) անկարող եղավ «ամոքելու» հ.27 դպրոցի նախկին տնօրեն, ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր, այժմ` ԿԱԻ փոխտնօրեն տկն Անահիտ Բախշյանի` իրենից հետո նույն դպրոցում տնօրենի աթոռին իր թեկնածուին տեսնել չկարողանալու «ցավը»:

Ուզում ենք հիշեցնել, որ մենք` մանկավարժներս, դեռ տարիներ առաջ համբերությամբ տարանք տկն Բախշյանի ամենավերջին վիրավորանքները` ուղղված մեզ` դպրոցի տնօրենի ընտրության օրը, «հրաժեշտին»: Մենք ներեցինք, չբողոքեցինք, հանդուրժող եղանք, բայց...

Մեծարգո քաղաքապետ.

Այլևս անհնար է դիմանալ և հանդուրժել թե՛ համացանցը, թե՛ հեռուստատեսությունը հեղեղած այն անհիմն անվանակումներին, որոնք, տարբեր առիթներ որոնելով, թիրախ ու նշանակետ դարձնելով, հանրապետության մեջ կարծես միայն հ. 27 դպրոցի «մաքրագործման» խնդրով «մտահոգ»' տկն Բախշյանն ուղղում է հ.27 դպրոցին, ուսուցիչներին և տնօրենին:

Թույլ տվեք հայտարարել, որ մեր դպրոցի մանկավարժական ողջ համակազմը հարգում, ընդունում է տնօրեն տիկին Սարգսյանին, որը, լինելով մեր դպրոցի ոսկե մեդալակիր շրջանավարտը, պետական համալսարանն ավարտելով անմիջապես վերադարձել է դպրոց, երկար տարիներ (22 տարի) դասավանդել է իր սիրելի մաթեմատիկա առարկան, եղել մեր գործընկերը: Աշխատանքային 8 տարվա կենսագրություն է ունեցել նաև տկն Բախշյանի տնօրինության օրոք` միաժամանակ պատվով կատարելով դաստիարակության գծով փոխտնօրենի, արհմիութենական կազմակերպության նախագահի, նաև մաթեմատիկայի առարկայական մասնախմբի նախագահի պարտականությունները: Մինչդեռ, չթաքցնելով իր անձնական կոնֆլիկտը, Ա. Բախշյանը բացահայտ գրում է` զրպարտելով, թե «…կոնֆլիկտը ծագել է այն պահից, երբ տնօրեն է նշանակվել, այսինքն` ընտրվել այն մարդը, որի համար տնօրենի պաշտոնը թաքստոց է` թաքցնելու համար իր մանկավարժական անկարողություները»(24.09.2012): Նշենք, սակայն, որ 2007թ.-ին տեղի ունեցած հ.27 դպրոցի տնօրենի ընտրությանը ներկա է գտնվել այն ժամանակ արդեն ԱԺ պատգամավոր նույն ինքը` Ա. Բախշյանը՝ աներկբա ընդունել է տիկին Ս.Սարգսյանի և ո՛չ իր սատարած թեկնածուի ընտրությունը: Նա չի զլացել ներկա գտնվելու նաև 2011թ-ին ԿԳ նախարարության կողմից իրականացվող տնօրենի հավաստագրման գործընթացի բանավոր փուլին, որը պատվով հաղթահարել և 2012թ. հոկտեմբերին նորից վերընտրվել է մեր դպրոցի տնօրենը: Դա ևս բավարար չէ… Տկն Բախշյանը, ստվերելով վերոհիշյալ բոլոր կառույցների գործընթացները (դպրոցի կառավարման խորհուրդ, քաղաքապետի որոշում և կնքած պայմանագիր, ԿԳ նախարարի հավաստագիր), իրեն իրավունք է վերապահում գրել տնօրեն անձի իրավունքները ոտնահարող բառեր, թե տնօրենը չունի «ամենակարևորը` ուսուցչապետին վայել նկարագիր և կրթությունը կազմակերպելու ո՛չ սեփական գիտելիք, ո՛չ հմտություն»: Ո՞վ է տվել նրան այդ իրավունքը:

Ինչպե՞ս կարող ենք մենք' մանկավարժներս, խաղաղ աշխատել, կրթել և դաստիարակել մեր սաներին` իրագործելով արժեքային համակարգ ձևավորելու պետության պահանջը, երբ հրապարակավ անհիմն խեղվում է ուսուցչի կերպարը (ըստ Ա.Բախշյանի մեկ այլ հոդվածի' «նման դպրոցներում թագավորում են ստրկամտությունը, շողոքորթությունը»): Իսկ ո՞վ կարող է չափել տարբեր կայքերում գտնվող բոլոր այն մարդկանց մեջ ծնված հակասական զգացումները, լավ կամ վատ տպավորությունները տնօրեն անձի, ինչո՞ւ չէ, նաև դպրոց-միջավայրի մասին, որտեղ հյուսվում է մեր բոլորի մանկավարժական կենսագրությունը: Սոցիալական կայքերում տեղադրված մի շարք ստահոդ նամակները չեն կարող բացասական հետևանքներ չունենալ դպրոցականների, մատաղ սերնդի հոգիների կերտման գործում: Այդ պատճառով էլ դատապարտելի ենք համարում Ա.Բախշյանի նմանօրինակ վերաբերմունքը:

Հարգելի քաղաքապետ.

Հայտնում ենք Ձեզ, որ հ.27 դպրոցում աշխատում է Ձեր բոլոր նախաձեռնությունների, կրթական գործընթացների կողքին կանգնած, իրենց գործին նվիրյալ մանկավարժների մի ստվար խումբ: Այդ են վկայում 5 տարի շարունակ դպրոցի տարբեր աշխատանքները ստուգող վերադաս կառույցների հարգալից վերաբերմունքը, ծնողական համայնքի աջակցությունը, աշակերտների սերն ու հարգանքը...

Այսօր, հ.27 դպրոցի մանկավարժների այդ խումբը հայցում է Ձեր օգնությունը` վերջապես լռեցնելու ատելության ու նախանձի, չարամտության ու չարակամության ձայնը: Մենք միշտ հիշում ենք և ուզում ենք տկն Բախշյանին էլ հիշեցնել դեռ 1913թ.-ին հնչած Թումանյանի սթափության կոչը. «Մենք շատ ենք քարացել չկամության ու չարակամության մեջ, շատ ենք ընտելացել ատելության մաղձի դառնությանը ու դարձել ենք ատելի. մի՞թե չենք կարող իրար մոտենալ, բարության աչքերով նայել իրար ու տեսնել իրար մեջ մեր լավ կողմերը, քանզի մարդ չկա, որ լավ կողմեր չունենա, ու էսպեսով էլ կյանքը դարձնել քաղցր ու սիրելի: Մի՞թե դժվար է...»: