Բաց նամակ՝ Նիկոլ Փաշինյանին․ Արմինե Օհանյան

Իհարկե, կարելի է հրդեհաշիջման սկզբունքով մե՛կ այստեղ կրակը մարել, մե՛կ` այնտեղ, մի մասին բանտ նետել, մյուսներին` արհամարհել, մեկին վախեցնել, երրորդին` գնել: Հարկերն ու տուրքերը, վարձավճարներն ու սակագները բարձրացնել եւ ոստիկանական տեռորով մարդկանց հնազանդեցնել: Կարելի է նաեւ թատերականացված շոուներ բեմադրել` ողջունող, ժպտացող, հետդ լուսանկարվող մորքուր-հորքուրների, գյուղացիների եւ ուսուցիչների հետ: Բայց խելքը տրված է մարդուն` հասկանալու համար, որ դրանք՝ բոլորը, բնականոն կյանքի, իշխանությունների հանդեպ լոյալության ցուցիչ չեն:

 

Ցուցիչը Նոր Նորքի միջադեպն է, թմրանյութերի օգտագործման ծավալների ահագնացումն է, ցուցիչը փողոցում լրագրողի հարցից վրդովված քաղաքացին է, որն ասում է` «դրա անունը չտաս», եւ անգամ այն յուրային պապիկն է, որն ասում է․ «Հա, Նիկոլը փալաս է, բայց իմ փալասն է` իրեն եմ ձայն տալու, որ Ռոբը չգա»: Եվ հարցն անգամ այն չէ, որ «Սերժի-Ռոբի» ինադու ինչ-որ մարդիկ պատրաստ են նույնիսկ «փալասին» ձայն տալ, այլ՝ այն, որ արդեն քո համակիրներն են քեզ «փալաս» անվանում, եւ եթե նույնիսկ քեզ դեռ ձայն են տալիս, ապա միայն այլընտրանքի (իրենց համար ընդունելի այլընտրանքի) բացակայությունից ելնելով:

 

Այո, ուժային լծակներն ունես, քեզնից դողացող պնակալեզների մի ողջ բանակ ունես, կոմպրոմատների թղթապանակներ ունես եւ դեռ կարող ես իշխանությունը որոշ ժամանակ պահել: Բայց դրա արդյունքը կարող է շատ ավելի ողբերգական լինել քեզ համար, երկրի համար, մեր ժողովրդի համար:

 

Գտիր լուծումը, փոխանցիր իշխանությունը: Մեզ, քեզ ու երկիրը մի տար նորանոր փորձությունների»,- գրել է Օհանյանը: