60-ական թվականներին Երևանում գրասերների երկու բանակ կար՝ շիրազյան և սևակյան (լուսանկար)

Ձեզ ենք ներկայացնում Ն.Կիրակոսյանի հուշերի գիրքը, որ կարող էր ունենալ «Փետուրներ քո արծիվ կյանքից» ենթավերնագիրը: Այն ամբողջական մի էսսե է, որը պատմում է մեծ բանաստեղծի հետ մտերմության լուսավոր ու բարի այն բոլոր հանդիպումների մասին, որոնք մեկ անգամ ևս վերապրում է հեղինակը Շիրազի՝ մարդկայնորեն բարձր կերպարի հարազատությամբ այսօր՝ իբրև նամակ, ընծայագիր, բանաստեղծական փոքրիկ պոռթկումներ, իբրև հուշ…

60-ական թվականներին Երևանում գրասերների երկու բանակ կար…

Շիրազի և Սևակի երկրպագուների գրական ասուլիսներն ու բանավեճերը հաճախ ավարտվում էին շիրազականների հաղթանակով: Ես շիրազական էի: 

Կինոթատրոն «Մոսկվայի» փոքրիկ հրապարակի պատի վրա ցուցադրվում էին Տիգրան Պետրոսյանի և Սպասկու շախմատային խաղերը… Հավաքվում էինք, դիտում: Ուսանող ընկերներով կանգնած էինք մի մեծ ծառի տակ: Հանկարծ շշուկ անցավ, որ Պարույր Սևակը իր ընկերոջ հետ մոտենում էր մեր խմբին… Եկան ու կանգնեցին հենց մեր կողքին:

Դիտում ենք Տիգրան Պետրոսյանի հերթական ուժեղ ու շշմեցուցիչ քայլը, ես ոգևորված բարձրաձայն արտասանում եմ (այնպես, որ Սևակին լսելի լինի).

… Որ Տիգրանի թոռը՝ Տիգրան,
Միշտ պահում է թագն հուրհրան,
Թեկուզ դաշտում իր շախմատի
Տիգրանն հավերժ պիտի հաղթի՛…

- Երիտասա՛րդ, դո՞ւք եք գրել, - հարցնում է ինձ Սևակը՝ բռնելով իմ վտիտ թևից իր հաստ մատներով, թևքերը վեր էին քշտած, ջլուտ բազուկներ ուներ:
- Ես չէ՛, պապիս պապն էլ չի կարող այդպես գրել, վարպետի քանդակն է:
- Իսահակյանի՞…
- Ո՛չ, կենդանի վարպետ Շիրազի գործն է:
- Շիրազի՞ն էլ ես Իսահակյանի պես վարպետ անվանում, - կատակով հարցնում է Սևակը:
- Իհարկե Վարպետ է Շիրազը:
- Ճանաչո՞ւմ ես Սևակին:
- Իմ զրուցակիցն է, բայց …
Բարձրաձայն ծիծաղեց Սևակը, դարձավ ընկերոջը.
- Ալբերտ (Արիստակեսյան), մի նոր հակառակորդ էլ ճարեցի…
- Պատմիր ի՞նչղ եղավ, - հաճախ պահանջում էր Շիրազը՝ այդ զրույցին տեղյակ լինելուց հետո:

Նազարեթ Կիրակոսյան, «Մեծ Շիրազի հետ» (հուշեր՝ հյուսված շիրազյան մասունքներով) գրքից