Մեր հավատի անսասանությամբ ու հայրենիքի հանդեպ սիրով էլ հաղթահարելու ենք ամեն փորձություն. Գառնիկ Դանիելյան

Վարագա Սուրբ Խաչի տոնը հատուկ է միայն Հայ Եկեղեցուն, որը հաստատվել է 653թ., երբ Թոդիկ և Հովել ճգնավորները գտան Քրիսոտոսի Խաչափայտի մասունքը:

 

Եկեղեցական ավանդության համաձայն՝ Հռոմի Դիոկղետիանոս կայսեր հալածանքներից խուսափելով՝ Ս. Հռիփսիմյանց կույսերը փախչում են Հայաստան և հաստատվում Վարագա լեռան վրա:

 

Կույսերից Ս. Հռիփսիմեն իր պարանոցին կրում էր Քրիստոսի Խաչափայտից մի մասունք, որն էլ պահում է Վարագա լեռան քարայրներից մեկում՝ վախենալով, որ այն կընկնի հեթանոսների ձեռքը:

653թ-ին Թոդիկ անունով մի կրոնավոր՝ իր սրբասեր աշակերտ Հովելի հետ միասին ճգնելու համար հաստատվում է Վարագա լեռան վրա:

 

Նրանք աղոթքներով, խիստ ծոմապահությամբ խնդրում էին Տիրոջը, որ իրենց արժանացնի Սուրբ մասունքը գտնելուն և համբուրելուն:

 

Մարդասեր Աստված, Ով կատարում է Իր երկյուղածների կամքը, լսեց նրանց խնդրանքը: Եվ մի գիշեր երկնքում երևաց խաչանիշ լույսի նշանը, որը, 12 լուսեղեն սյուներով շրջապատված, մտավ եկեղեցի և կանգ առավ Սբ. Սեղանի վրա: Վանահայրն ու իր աշակերտը լույսի հետևից շտապեցին եկեղեցի և Սբ. Սեղանի վրա գտան թանկագին սուրբ նշանը` Քրիստոսի Խաչափայտի մասունքը: Նրանք ծնկի եկան և երկրպագեցին Աստծուն: Ապա այն վերցնելով իրենց ձեռքը՝ արտասվալից համբուրեցին և գոհացան Տիրոջից:

 

Խաչը մեր ժողովրդի համար ունի աստվածային սիրո, հավատի և հույսի խորհուրդ: Մեր հավատի անսասանությամբ ու հայրենիքի հանդեպ սիրով էլ հաղթահարելու ենք ամեն փորձություն:

Ցավոք, այս նշանավոր իրադարձությանը չեն մասնակցում խղճի և հավատքի բանտարկյալներ Բագրատ և Միքայել Սրբազանները:

 

Տավուշի հավատավոր ժողովուրդն ամեն անգամ եկեղեցի մտնելիս փնտրում է իր թեմի նվիրյալ առաջնորդ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանին:

Մեր աղոթքներն ուղղում ենք նաև նրանց ազատությանն ու մեր երկրում արդարության հաստատմանը: