Պետո Պողոսյանի «քաղաքը» ջրաներկով (լուսանկարներ, տեսանյութ)

Լուրեր.com-ի զրուցակիցն է հանրաճանաչ ակվարելիստ Պետո Պողոսյանը:

- Որտե՞ղ եք ուսում ստացել:

Ջրաներկի հանդեպ մեծ սերը ծնվեց դեռ Գյումրու Մերկուրովի անվ. նկարչական դպրոցում սովորելու տարիներից: Ինձ նկատեցին, և ես տասնհինգ տարեկանից սկսեցի հաճախել Գյումրու Գեղարվեստի ակադեմիա՝ գծանկարի և քանդակի դասընթացների: ԵՊՀ Միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետում սովորելու տարիներին հաճախել եմ Երևանի Գեղարվեստի ակադեմիայում գեղանկարի դասընթացների: Ջրաներկի դպրոցի բացակայության, այս նյութով հատուկենտ ստեղծագործողների առկայության պայմաններում ես շարունակում էի ակտիվորեն զբաղվել ջրաներկով՝ խորությամբ ուսումնասիրելով միջազգային դասական և ժամանակակից ջրաներկի վարպետների տեխնիկան, մոտեցումները:

- Հայտնի է, որ ջրաներկը համարվում է ամենաբարդ նյութերից մեկը, սակայն քեզ մոտ այն տեխնիկապես բարձր որակի է: Ինչպե՞ս ես հասել նման մակարդակի:

Ջրաներկը մի նյութ է, որը կամ քոնն է, կամ քոնը չէ: Բարդագույնն այստեղ ներկի և ջրի ճիշտ համադրություն (ոսկե միջին, որին շատերս ենք կյանքում ձգտում) պահելը և ջրաներկի քո սեփական ձեռագիրն ունենալն է: Անընդհատ աշխատելը, փորձարկելը՝ աչքի առջև ունենալով ջրաներկի զարգացման միտումները կարելի է հասնել շոշափելի արդյունքի: Կարողանալ աշխատել տեղում (քաղաքում և այլն) ու ճիշտ օգտագործել սեփական լուսանկարները (օգնող նյութեր):

- Ինչպե՞ս ես ընտրում ինչ նկարել:

Ես նկարում եմ ժամանակակից քաղաքը՝ որպես ներքին լարման կետ, այն ինչ հարազատ է, հուզում է ինձ և հուսամ՝ շատերին: Խնդիր է դրված վերլուծել քաղաքային պեյզաժը (“cityscape”. երևի թե չունենք ճիշտ համարժեք, ես օգտագործում եմ «քաղաքանկար» բառը): Փորձում եմ ներկայացնել, ոչ այնքան կառույցների համախումբ, որքան քաղաքային ռիթմ:

- Ակվարելիստների մեջ ո՞վ է Ձեզ համար հեղինակություն, և կա՞ն արդյոք նման դեմքեր, որոնից սովորելու շատ բան ունեք:

Ինձ վրա մեծ ազդեցություն են թողել ջրաներկի ամերիկյան, անգլիական և չինական դպրոցները: Կուզենամ սակայն առանձնացնել երեք անուն որոնցից չեմ «հոգնում» սովորել՝ Andrew Wyeth (ԱՄՆ), Joseph Zbukvic (Ավստրալիա), Chen Xidan (Չինաստան):

- Որքա՞ն ժամանակ է պահանջվում նկարը վերջանական տեսքի բերելու համար:

Աշխատանքը, կախված չափերից, մոտեցումից, կարող է տևել մի քանի ժամից մինչև մի քանի օր,նույնիսկ շաբաթներ:

- Ունեցե՞լ եք արդյոք ցուցահանդեսներ Հայաստանում և արտերկրում և որտեղ կարելի է տեսնել ձեր աշխատանքները:

Պարբերաբար մասնակցում եմ տարբեր միջազգային միջոցառումների: Մեծ պատիվ ունեմ այժմ մասնակցելու աշխարհի խոշորագույն՝ Շանհայի Միջազգային Ջրաներկի Բիենալեին: Հայաստանում ունեցել եմ հինգ անհատական ցուցահանդես, այս տարի ևս ծրագրում եմ ունենալ: Երևանում գործերս ցուցադրվում են Գալա Արտ Ցուցասրահում (Բայրոնի փ., 12):

Աշխատանքներս գտնվում են բազմաթիվ մասնավոր և կորպորատիվ հավաքածուներում Հայաստանում, Միացյալ Նահանգներում, Արգենտինայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Անգլիայում, Ռուսաստանում, Իրանում, Լիբանանում, Հայաստանի Ամերիկյան Համալսարանում, Չինաստանում՝ ՀՀ դեսպանատանը և այլն:

Գործերիս կարելի է հետևել ֆեյսբուքյան էջիս, նաև կայքիս՝ www.petoart.ucoz.com միջոցով:

{gallery}peto{/gallery}

Լիլիթ Ստեփանյան