Հայաստանը օբյեկտիվորեն գտնվում է իր գոյության համար մղվող պայքարի թեժ փուլում․ Արմեն Այվազյան

Հայաստանի և հայ ժողովրդի դեմ մղվում է բազմաճակատ, հիբրիդային պատերազմ, որն արդեն իսկ հանգեցրել է Արցախի կործանմանը, Սյունիքի, Գեղարքունիքի, Վայոց Ձորի և Տավուշի տարածքների մասնակի բռնազավթմանը։ Կորցվել են ռազմավարական ճանապարհներ, «Թրամփի ուղի» կոչվող ծրագրով նախատեսվում է ՀՀ ինքնիշխանության կտրուկ նվազեցում նաև Մեղրիում։ Ապագայում չեն բացառվում նոր տարածքային զիջումներ, մասնավորապես՝ Տիգրանաշենի հանձնումը։

Հետևաբար, ժամանակն է անել ճիշտ քաղաքական և ռազմավարական եզրակացություններ։ Այն կուսակցությունները, որոնք շարունակում են գործել «կարծես ոչինչ չի պատահել» տրամաբանությամբ, իրականությունից կտրված են և իրենց գործունեությամբ դարձել են անախրոնիզմ։ Իսկ խունտայի պառակտիչ և ապիկար քայլերը այլևս բացահայտ դավաճանություն են։

Քաղաքական աղմուկն ու կեղծ օրակարգերը շեղում են ժողովրդին իր անվտանգության համար կենսականորեն կարևոր առաջնային խնդրից՝ ձևավորել համաժողովրդական ինքնապաշտպանական նոր համակարգ և փրկել երկիրը նվաճումից ու հայաթափումից։

 

Հայաստանը (բայց ոչ նրա քաղաքական ղեկավարությունը) օբյեկտիվորեն գտնվում է իր գոյության համար մղվող պայքարի թեժ փուլում։

 

Ուստի մեզ այսօր անհրաժեշտ են ոչ թե սովորական կուսակցություններ ու անվստահելի լիդերներ, այլ միասնական ազգային-ազատագրական ճակատ և այն գլխավորող իսկական առաջնորդներ՝ համապատասխան ռազմաքաղաքական պատրաստությամբ և ազգային գաղափարախոսությամբ։

 

Մեզ պետք է նաև ազգային-ազատագրական ճակատի կողքին ուս-ուսի կանգնած Հայոց Եկեղեցի և հոգևորականություն՝ Ղևոնդներ, Եղիշեներ և Խրիմյաններ, այլ ոչ թե կճոյաններ, վրթանեսներ ու անուշավաններ։

 

Թե որտեղ կսկսվի ազատագրական ճակատի ձևավորումը՝ քաղաքական դաշտում, թե՞ հոգևոր, էական չէ․ կարևորն այն է, որ այն մի որոշակի կետից սկսվի։ Եվ գուցե թե այդ գործընթացը սկսվի հենց առաջիկա եկեղեցական ժողովներում ու քննարկումներում։ Հուսանք, որ այդպես էլ կլինի։

Աստվածն առաջ։

 

«Ամբողջ զենքը Աստծո հագե՛ք, որ կարողանաք կանգնել չարի փորձանքների դեմ» (Եփեսացիներին, 6:11)»։