«Գրպանս Զ.-ի հոգու պես դատարկ է». Հովհաննես Շիրազ

Ձեզ ենք ներկայացնում Ն.Կիրակոսյանի հուշերի գիրքը, որ կարող էր ունենալ' փետուրներ քո արծիվ կյանքից ենթավերնագիրը, ամբողջական մի էսսե է, որ պատմում է մեծ բանաստեղծի հետ մտերմության լուսավոր ու բարի այն բոլոր հանդիպումների մասին, որոնք մեկ անգամ ևս վերապրում է հեղինակը Շիրազի մարդկայնորեն բարձր կերպարի հարազատությամբ' այսօր իբրև նամակ, ընծայագիր, բանաստեղծական փոքրիկ պոռթկումներ, իբրև հուշ…

Խանդավառ գրասեր պատանիներ կային, որոնք շատ էին ուզում Շիրազի հետ լուսանկարվել. ո՞վ չէր ուզում Շիրազի հետ լուսանկարվել. ո՞վ գիտի ինչ նպատակով, գուցե և սիրած աղջիկներին ցույց տալու, պարծենալու, թե իրենք գրող են…

Դե, ո՞վ չէր ուզում Շիրազի հետ լուսանկար ունենալ:

Ընկերներիս թախանձանքով դիմում եմ իրեն.

- Շատ բարի, դու որ կըսես՝ կնկարվեմ, էդիկ դժվար բան չէ:

Պայմանավորվում ենք, բայց պայմանավորված ժամին չկա Շիրազը:

Հաջորդ օրը հիշեցնում եմ՝ էսօր նկարվենք, պահանջում եմ ես:

- Հա՛, բայց սափրված չեմ, սափրված չեմ, - ասելով ձեռքը տանում է դեմքին և ածելու պես քսում երեսին:
- Վաղը՝ ժամը երկուսին, եղա՞վ…

Պայմանավորված ժամին զանգում ենք, չի պատասխանում: Ընկերոջս (Մանուկի) հետ բարձրանում ենք, և ահա սենյակի դուռը բաց է: Շիրազը «Նարեկը» կրծքին քնած է: Նախօրոք հեռախոսափողը հեռախոսի վրայից ցած էր դրել, որ չզանգի:

Հեռախոսափողը դնում ենք իր տեղը: Անձայն քայլերով իջնում ենք ներքև: Զանգում ենք …

- Վո՞վ է, - քնաթաթախ պատասխանում է Վարպետը:

- Ես հիշեցնում եմ նկարվելու մասին:

- Եկե՛ք, բա՜յց …

- Էլ բայց չկա՛:

- Կա՛, կա՛…

Բարձրանում ենք պոետի մոտ:

- Քիչ է մնում՝ սատանաների գոյությանը հավատամ:

- Ինչո՞ւ,- հարցնում եմ ես:

- Հեռախոսափողը ներքև էի դրել, զանգում-խանգարում են, ու հանկարծ նորից հնչեց:

Դուրս եկանք, բայց այդպես էլ չհամաձայնվեց լուսանկարվել.

- Լավ չեն լուսանկարում:

Երբ ես ու ինքը մնացինք, տրտնջացի. «Ինչո՞ւ մերժեցիր», նոր ֆիդայիներ էին … Շիրազը ժպտաց.

- Գրպանս Զ.-ի հոգու պես դատարկ է … Նոր ֆիդայիները (ինչըղ որ դու կըսես) իմանան, որ իրենց սիրած բանաստեղծը՝ մեծ ֆիադային փող չունի, ի՞նչ կըսեն …

Նազարեթ Կիրակոսյան «Մեծ Շիրազի հետ» գրքից