Օդը լիքն էր Տերյանով

Ձեզ ենք ներկայացնում մի փոքրիկ հատված Ստ. Զորյանի «Հուշերի գրքից».

Վահան Տերյանն այն բախտավոր հեղինակներից էր, որոնք մի առավոտ զարթնում են հայտնի դարձած, և դա ոչ թե պատահականության բերումով, այլ շնորհիվ իրենց մեծ տաղանդի: Նրա առաջին իսկ գիրքը՝ ութսուն էջանոց փոքրադիր «Մթնշաղի անուրջները», հռչակեց նրան որպես բանաստեղծ և պատվավոր տեղ ապահովեց հայկական պառնասում: … նա հրապարակ իջավ միանգամից որպես վարպետ. այդ գրքից հետո նրան չէին ասում «սկսնակ» կամ զրջողաբար «երիտասարդ գրող», այլ ուղղակի բանաստեղծ, որովհետև նա իրոք բանաստեղծ էր «կամոքն աստուծո»:

Մեր գրականության պատմությունը չի տեսել, երևի, բանաստեղծական երկի այնպիսի սրտագին ընդունելություն, որին արժանացավ Տերյանի «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուն: … Բայց «Մթնշաղի անուրջները» ավելի ջերմ ընդունելություն գտան երիտասարդության կողմից, և կարճ միջոցում Տերյանն ունեցավ հետևողների մի ամբողջ բազմություն: Իսկ երկրպագուներին թիվ չկար: Պահ մի մոռացվեցին մեր անվանի բանաստեղծները. ամենուրեք՝ երեկույթներում, ընտանիքներում, ընկերական շրջաններում արտասանվում էին Տերյանի սոնետներն ու էլեգիաները: Սկսվել էր պարզապես տերյանական շրջան, Տերյանի էպոխա: Օդը լիքն էր Տերյանով. երիտասարդության խոսակցության նյութն ամեն տեղ նրա բանաստեղծություններն էին, իսկ ընկերների ու սիրահարների սրտագին նվերը միմյանց՝ «Մթնշաղի անուրջները»: Եվ սա արդեն ապացուցում էր, թե ինչ սրտագարավ պոետ էր Տերյանը: Լև Տոլստոյը, կամենալով շեշտել Չեխովի մեծ հմայքը, բերում է մի այսպիսի օրինակ, թե ինչպես գերմանացի սիրահար տղան ամենաթանկ նվերն իր սիրածին համարել է Չեխովի գիրքը: Նույնն էր Տերյանի դեպքում. ընկերների ու սիրահարների սրտագին նվերը միմյանց՝ «Մթնշաղի անուրջներն» էր:

Ստ. Զորյան «Հուշերի գիրք»

Նյութը՝ Ք.Ա.-ի