Պետությունը պետք է և կարող է լինել հոգևոր կյանքի երաշխավոր, բայց՝ ոչ կազմակերպիչ. Հայր Իսահակ

Ժամանակակից իրավական պետությունը, որքան էլ որ կառուցահեն լինի նորմատիվ կարգավորումների վրա, չի կարող հարակայել առանց այն ներքին բարոյական հիմքի, որը սնուցում է իրավունքը, այս մասին գրել է Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդական տեղապահ, ՀՀ արդարադատության նախարարության քրեակատարողական հիմնարկների հոգևոր պատասխանատու Հոգեշնորհ Տեր Իսահակ Վարդապետ Պողոսյանը։

Հայր Սուրբը նշել է՝ այդ հիմքի կրողներից է Եկեղեցին՝ որպես ոչ միայն հավատքի, այլև՝ մարդկային արժանապատվության պահպանման հաստատություն։

«Հոգևոր ծառայությունը չի կարող լինել ձևական, պատահական կամ սոսկ վարչական։ Այն պետք է լինի կայուն, վստահելի և եկեղեցականորեն լիարժեք։

Հայ Եկեղեցու ավանդության մեջ հոգևորականը չի գործում որպես անհատական գործակալ, այլ՝ Եկեղեցու մարմնի և ամբողջի կենդանի անդամ։ Այս համատեքստում որևէ մակարդակով հանդես բերվող անհատական մոտեցման «սկզբունքը» հանգեցնելու է հոգևոր ծառայության «ատոմիզացիայի» և Եկեղեցու սակրամենտալ (խորհրդավոր) միասնության խաթարման։ Որը ոչ միայն կազմակերպական, այլև՝ էկլեսիոլոգիական (եկեղեցաբանական) խնդիր է»,- նշել է Հայր Իսահակը։