«ՀԺ». Արդարադատությունը «հաղթանակում է», կյանքը բարգավաճում, բայց մարդիկ ավելի շատ են երկրից փախչում

Նախագահական քարոզարշավի հետ կախված մեծ հոռետեսություն կար: Շատերի համոզմամբ այն ամենատաղտկալի ու անհետաքրքիր քարոզարշավը պետք է լիներ նորանկախ Հայաստանի պատմության մեջ: «Հայկական ժամանակը» գրում է, որ նույնիսկ, միջազգային դիտորդները շտապեցին իրենց գնահատականը տալ. հայտարարեցին, որ հասարակական մեծ անտարբերություն կա այս ընտրական ողջ գործընթացի նկատմամբ: Եվ ահա, աշխարհի ամենալավ, ամենաթափանցիկ, մաքուր և ժողովրդավարական ընտրություն անցկացնելու «պարտավորություն» ստանձնած Հանրապետական կուսակցությունը, մինչև քարոզարշավի ավարտը, պետք է հասցներ ինչ-որ բան փոխել: Ո՜ւմ է պետք թափանցիկ ընտրությունը, եթե նույնիսկ պալատական սոցիոլոգի հարցումներով ընտրողների 80 տոկոսը անտարբեր է այդ ընտրության նկատմամբ: Դժվար խնդիր էր, գրեթե, անլուծելի: Հայաստանում հետաքրքրություն առաջացնել այս նախագահական ընտրությունների նկատմամբ, նույնն է՝ թե դրանց նկատմամբ հետաքրքրություն առաջացնել, ասենք՝ Ավստրալիայում: Ոչ մի տարբերություն:

Բայց ինչպես ասում են, մարդու մտքին տեղ լինի: Սերժ Սարգսյանն ակնհայտորեն իր վրա է վերցրել այդ ծանրագույն աշխատանքը, և արդեն երկու օր է, «հաջողություններ» է գրանցում: Նախօրեին օրինակ, նա Եռաբլուրում իրեն մոտեցած մի կնոջ քիչ էր մնում ծեծի ենթարկեր, և այս դրվագը լրահոսի 1-ին հորիզոնականն էր զբաղեցնում, հանրային քննարկումներ հարուցում: Երեկ էլ, Սերժ Սարգսյանը Տավուշի մարզի Մովսես գյուղում նախընտրական հանդիպման ժամանակ խոսեց «թարս բուսնող խիյարի մասին»: «Այ տենց եք մտածում, որ խիյարը թարս ա բուսնում»,- գյուղացիներից մեկին ասաց Սերժ Սարգսյանը:

Գյուղացին Սերժ Սարգսյանի հարցին, թե «հայրիկ ջան, ի՞նչ խնդիրներ ունեք», պատասխանել էր, թե ամենամեծ խնդիրն այն է, որ գյուղը դատարկվում է, իր երեխաները Ռուսաստանում են: Սերժ Սարգսյանն էլ անկեղծ զարմացել էր. «Ես ե՞մ մեղավոր, որ քո էրեխեքը Ռուսաստանում են: Դրա համար է՞լ եմ ես մեղավոր, չթողնեիր՝ գնային»: Գյուղացին էլ ասել էր, որ եթե գյուղում «զավոդ», աշխատատեղ լիներ, իր երեխաները չէին գնա: «Գյուղում զավոդ լինե՞ր: Այ տենց եք մտածում, որ խիյարը թարս ա բուսնում: Հայրիկ ջան, առանց այն էլ մենք շատ մեղքեր ունենք, ինչի՞ եք նոր մեղք բարդում մեր վրա: Եթե ասեիք՝ գյուղում գազ, ջուր, ճանապարհ չլիներ, կասեի՝ ես եմ մեղավոր, դրա համար ես եմ պատասխանատու, բայց որ քո էրեխեքը գնացել են Ռուսաստան, ե՞ս եմ մեղավոր: Թող մնար գյուղում, հող մշակեր, անասուն պահեր»,- ասել էր նախագահի թեկնածուն:

Եվ կրկին, Սերժ Սարգսյանը լրատվության առաջին հորիզոնականում էր: Թե ինչ կոնտեքստով, բացարձակապես էական չէ: Կարևոր է, որ նախագահական այս ընտրության ու քարոզարշավի նկատմամբ հետաքրքրություն առաջանա: Կարևորը, որ մարդիկ խոսեն ընտրությունների և թեկնածուի մասին, մարդկանց բառապաշարում հնչեն «նախընտրական քարոզարշավ», «ընտրողների հետ հանդիպում», «գյուղացու հետ զրույց» բառերը, և այս առումով, նույնիսկ «թարս բուսնած խիյարն է» օգտակար: Այս թարս խիյարների, «չիբուրաշկաների», լացող կանանց վրա հարձակումների և առաջիկայում սպասվող այլ ակցիաների շնորհիվ է, որ դիտորդները պետք է հայտարարեն, թե չնայած սկզբնական շրջանի տոտալ անտարբերությանը, քարոզարշավի ընթացքում ընտրողները սկսեցին հետաքրքրություն ցուցաբերել ընտրական գործընթացի նկատմամբ:

Իսկ ինչ վերաբերվում է «թարս բուսնած խիյարին», Հայաստանում ընդհանրապես ոչ մի «դուզ» բան չկա: Խիյարն էլ է թարս բուսնում, ընտրողների թիվն էլ է թարս բուսնում՝ բնակչության թվին հակառակ: Հայաստանում գներն էլ են թարս բուսնում, միջազգային շուկայում թանկացումներ են, Հայաստանում ամեն ինչ թանկանում է, միջազգային շուկայում էժանացումներ են՝ Հայաստանում ամեն ինչ ավելի շատ է թանկանում: Հայաստանում մարդկանց լավատեսությունն էլ է թարս բուսնում, «տնտեսությունը զարգանում է», արդարադատությունը «հաղթանակում է», կյանքը բարգավաճում, բայց մարդիկ ավելի ու ավելի գլխապատառ են երկրից փախչում:

Հայաստանում, նույնիսկ ընտրությունների արդյունքներն են թարս բուսնում՝ որքան մարդիկ հիսաթափվում ու դժգոհում են իշխանություններից, այդքան այդ իշխանության ներկայացուցիչներն ավելի բարձր տոկոսներով են հաղթում ընտրություններում: Բայց բոլոր թարսությունների մեղքը Սերժ Սարգսյանի վրա մի բարդեք, մենք ենք մեղավոր, մենք՝ ՀՀ քաղաքացիներս ենք մեղավոր, որ որոշ խիյարների թույլ ենք տալիս ընդհանրապես բուսնել Հայաստանում»: